23 اردیبهشت سال 1393

با سلام و درود خدمت دوستان خوبم .

نخست باید از همه کسانی که همیشه لطف داشتند و با نظراتشان بنده را یاری می کردند تشکر فراوان بکنم .

مدتی بود که وبلاگ به روز نبود .یک علت آن سرعت پایین پرشین بلاگ بود که در ارسال مطالب مشکل ایجاد می کرد ولی دلیل اصلی آن این هست که به علت شروع آمادگی برای کنکور و حجم بالای کار زمان کافی ندارم ، به همین خاطر اطلاع می دهم که تا پس از کنکور سال 94 این وبلاگ یا صفحه ی ف-ی-س*ب-و-ک  دیگر به روز نخواهند شد ... ولی وبلاگ حذف نخواهد شد تا  پس از کنکور دوباره با محیطی کاملا متفاوت شروع به بلاگنویسی بکنم . ان شاء الله که تلاش ها نتیجه بدهد و سال 94 با انرژی و شادی هزار چندان ، فعالانه برگردم . 

نیازمند دعای خیر شما عزیزان 


 

آرین سهرابی  از دبیرستان ماندگار البرز ( سوم دبیرستان )           

 

--------------------------------------------------------------------

 

توصیه مهم شخصی :

همچنین می خواستم برنامه نجومی بسیار عالی را به نام چراغ خاموش معرفی بکنم که هر سه شنبه از رادیو تهران با موج 94 FM ( ساعت 9 شب ) اجرا می شود و مجری بسیار توانایی که جناب حافظ آهی می باشند هر هفته با میزبانی از میهمانی متخصص ، با شیوایی هرچه تمام تر درباره مطلبی نجومی بحث می کنند .

برای شنیدن این برنامه اصلا لازم نیست اطلاعات خاصی از موضوعی نجومی داشته باشید و یا حتی از کسانی باشید که منحصرا وارد دنیای نجوم شده اند بلکه در این برنامه رادیویی  نگاهی به بالای سر خود می اندازید تا زیبایی های آسمان را بهتر از همیشه ببینید و اوقاتی خوش را سپری کنید .

شدیدا توصیه می کنم حداقل یک بار این برنامه را بشنوید و مطمئن باشید دیگر آن را فراموش نمی کنید .

موفق باشید .




تاريخ : یکشنبه ۱۳ بهمن ۱۳٩۸ | ۱۱:٠۸ ‎ق.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

نظریه‌پردازان ابزاری را پیشنهاد داده‌اند که قادر است به شکل کوانتومی اندرکنش‌های بین یک ‌فوتون٬ یک اتم و ارتعاشاتِ در مقیاس کوانتومیِ یک شی بزرگ‌مقیاس را بسنجد.

وسیله‌ای که این فیزیک‌پیشگان معرفی کرده‌اند با گسترش مرزهای آزمایش‌های کوانتومی قادر است تا ارتعاشات مکانیکی را با تک‌فوتون‌ها و یک اتم ترکیب ‌کند. این تیم از نظریه‌پردازان نتیجه‌ی پژوهش‌های خود را در مجله‌ی فیزیکال ریویو لترز گزارش داده و ادعا کرده‌اند که موفق به حل معادلات کوانتومی برای چنین سیستم‌هایی شده‌اند. بر اساس ادعای این پژوهش‌گران٬ چنین راه حلی به گستره‌ی وسیعی از کاوش‌های کوانتومی منجر خواهد شد. مثلاً می‌توان حرکت مکانیکی را تا سطح یک تک‌فونون (واحد کوانتومی ارتعاش) کاهش داده و تک‌فونون‌ها را به داخل ساختار موردنظر گسیل کرد. یکی از نویسندگان این مقاله قبلاً بر روی ساخت این ابزار کار کرده و این تیم معتقد است که می‌توان با بهره‌بردن از آن به مطالعات رفتار پدیده‌‌های کوانتومی در مقیاس‌های بزرگ دست یافت.

برای مطالعه‌ی اثرات متقابل بین یک فوتون و یک اتم پژوهش‌گران می‌توانند دو ذره را در داخل یک کاواک کوچک به تله بیاندازند و اتم را مجبور کنند تا یک فوتون را جذب و یا گسیل کند. به گفته‌ی کریستیانو سیوت (Ciuti Cristiano) از دانشگاه دیدرو (Diderot) پاریس٬ این زمینه‌ی مطالعاتی از الکترودینامیک کوانتومیِ کاواک در طول ۱۵ سال گذشته توسعه یافته است. اخیراً زمینه‌ی دیگری بنام اپتومکانیک ظهور کرده که در جستجوی چگونگی اندرکنش نور٬ نه تنها با اتم‌ها بلکه با اشیا بزرگ‌تر است. به عنوان مثال می‌توان آینه‌ی کوچکی را در نظر گرفت که توسط فوتون‌ها تحت بمباران قرار گرفته و ارتعاش می‌کند.

ماشین کوانتومی. نمایشی مفهومی از یک وسیله که قادر خواهد بود اندرکنش‌های یک فوتون با یک تک اتم و ارتعاشات مکانیکی را ممکن ‌سازد. محاسبات نشان می‌دهند که ارتعاشات را می‌توان تا اندازه‌ای کاهش داد که به یک توصیف کوانتومی نیازمند باشیم.

 

پرسشی اساسی در این رابطه وجود دارد و آن این‌که رفتار کوانتومی چگونه به اشیای بزرگ (همچون آینه‌ها) تعمیم داده می‌شوند و آیا این کار شدنی است؟ برای پاسخ به این چنین سوالاتی پژوهش‌گران یک ابزار ترکیبی پیشنهاد داده‌اند که الکترودینامیکِ کوانتومیِ کاواک را با اپتومکانیک ترکیب می‌کند. اکنون ایوان فاورو (Ivan Favero)- از همکاران دانشگاهی سیوتی در دانشگاه دیدور پاریس- به همراه سیوتی و دانشجوی تحصیلات تکمیلی خوان رسترپو (Juan Restrepo) چنین سیستمی را در سطح تک‌حالات کوانتومی و بدون استفاده از آزمایش‌های فیزیک کلاسیکی توصیف کرده‌اند.

نظریه‌پردازان بدون اشاره به چگونگی آزمایش خاصی یک میدان الکترومغناطیسی (فوتون‌ها) را که همزمان با یک اتم و یک شی ارتعاش‌کننده جفت شده است را مورد تحلیل قرار داده اند. اما ابزاری که بالاترین شانس را به این منظور دارد به اتم مصنوعی موسوم است: یک الکترون که به قطعه‌ای در ابعاد نانومتر از ماده‌ی نیم‌رسانا (که نقطه‌ی کوانتومی نامیده می شود) محدود می‌شود و همچون یک اتم معمولی می‌تواند دو تراز انرژی یا دو حالت کوانتومی داشته باشد. این اتم قادر است تا زمانی‌که گذارهایی بین این دو حالت اتفاق می‌افتند٬ فوتونی را جذب و یا گسیل کند.

قسمت اپتومکانیکیِ این سیستم را می‌توان یک ستون یا صفحه‌ای از ماده‌ی نیم‌رسانا درنظر گرفت که چند میکرومتر پهنا داشته و در فرکانس ویژه‌ای ارتعاش می‌کند. این صفحه یا ستون توانایی این را دارد تا فوتونی را که با یک ارتعاش جفت شده است٬ در داخل این بخش به دام بیاندازد. این تشدیدساز اپتومکانیکی در درون خود یک نقطه‌ی کوانتومی خواهد داشت.

محققان به این نتیجه دست یافته‌اند که چنان سیستمی قادر است تا حرکت ارتعاشی را تا چنان دامنه‌ی کوچکی کاهش دهد (یا سرد کند) که نیازمند توصیف کوانتومی به جای توصیف کلاسیکی باشیم. در مورد آزمایش نقطه‌ی کوانتومی داخل ستون٬ این خنک‌سازی با فرکانس ویژه‌ای از نور لیزر آغاز می‌شود. یک فوتونِ لیزری می‌تواند بواسطه‌ی این نقطه‌ی کوانتومی جذب شده و سپس چندین مرتبه بازگسیل گردد٬ درحالیکه در داخل ستون به دام افتاده است. در طول این مدت این فوتون انرژی یک یا چند فونونِ (کوانتای ارتعاش) داخل ستون ارتعاش‌کننده را جذب می‌کند٬ بنابراین موجب کاهش دامنه‌ی ارتعاش ساختار می‌شود و نهایتاً از کاواک فرار می‌کند. محاسبات نشان می‌دهند که در یک محیط سرد و پس از چنان چرخه‌های متعدد فوتونی٬ میزان ارتعاش به سرعت کاهش یافته و به کمترین سطح مجاز به لحاظ کوانتومی می‌رسد؛ که متناظر با انرژی یک تک‌فونون است.

تحلیل این تیم همچنین نشان می‌دهد که اگر این وسیله را با فرکانس دیگری در معرض نور لیزر قرار دهیم٬ تک‌فونون‌ها در بازه‌های منظمی به داخل ساختار پشتیبان خود گسیل می‌شوند. فاورو می تواند تصور ‌کند که «ساختارهای هدایت‌گر فونون‌ها» موجب خواهد شد تا مطالعات بیشتری در مورد چنین کوانتاهای ارتعاشی انجام پذیرد. به بیان او مطالعه‌ی فونون‌های انفرادی حائز اهمیت است٬ چون غالباً فرآیند‌هایی همچون شارش گرما در قالب رفتار جمعیِ فونون‌ها قابل درک است. اما به گفته‌ی فاورو: «گذارهای مابین فونون‌های انفرادی و رفتار جمعی بزرگ‌مقیاس ناشناخته مانده است.» در حال حاضر او به همراه هم‌کارانش بر روی ساخت این وسیله در آزمایشگاه کار می‌کنند.

سیوتی امید به کاوش پرسش‌های اساسی دیگری در این زمینه دارد. او می‌پرسد: «آیا توصیف کوانتومی استاندارد که در مورد این سیستم‌ها بکار می‌رود٬ از یک جرم بزرگ‌مقیاس برخوردار است؟ به بیان او این سیستم همچنین می‌تواند به شتاب‌سنج‌های بسیار دقیق و حس‌گرهای نیرو بیانجامد.

آن‌طور که استیو گیروین (Steve Girvin) از دانشگاه ییل (Yale) می‌گوید: «با این سرعت قابل ملاحظه‌ای که آزمایش‌ها در حال توسعه هستند٬ امکان دست‌یابی به چنان سیستم‌های سه‌جانبه‌ای در آینده‌ای نزدیک وجود دارد» «ممکن است پنجره‌ی جدیدی به سوی دینامیک کوانتومیِ پیچیده در شُرف باز شدن باشد»



تاريخ : دوشنبه ٧ بهمن ۱۳٩٢ | ٦:٢٧ ‎ب.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

دانشمندان با استفاده از تلسکوپ هرشل برای نخستین بار، بخار آب را روی بزرگ‌ترین و گردترین جسم واقع در کمربند سیارک‌ها به نام «سرس» کشف کردند.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، مایکل کوپرز از آژانس فضایی اروپا مدعی است، این نخستین بار است که بخار آب روی سیاره کوتوله سرس (Ceres) یا هر جسم دیگری واقع در کمربند سیارک‌ها کشف شده و بر اساس آن، این سیاره کوتوله دارای سطح یخی و جو است.

فضاپیمای «داون» (Dawn) ناسا بیش از یک سال است در اطراف سیارک عظیم «وستا» مدارگردی می‌کند و قرار است در بهار سال 2015 به سرس برسد و نزدیک‌ترین مشاهدات را از سطح آن انجام دهد.

طی یک قرن گذشته، سرس به عنوان بزرگ‌ترین سیارک منظومه شمسی شناخته شده بود، اما در سال 2006، این جرم کیهانی به دلیل اندازه بزرگ آن به عنوان یک سیارک کوتوله دوباره گروه‌بندی شد.

قطر جسم آسمانی مزبور 950 کیلومتر گزارش شده و زمانی که نخستین بار در سال 1801 شناسایی شد، منجمان تصور می‌کردند، این شی سیارکی است که بین مریخ و مشتری واقع شده است؛ بعدها کشف‌ اجرام آسمانی دیگر منجر به شناسایی کمربند سیارک‌های منظومه شمسی شد.

دانشمندان معتقدند این سیاره کوتوله حاوی صخره‌ ضخیم یخی در ساختار درونی‌اش است که در صورت ذوب‌شدن، منبع آب شیرینی با حجم بیش از تمامی آب‌های موجود روی زمین خواهد بود.

جزئیات این مطالعه در مجله Nature منتشر شد.



تاريخ : دوشنبه ٧ بهمن ۱۳٩٢ | ٦:٢٦ ‎ب.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

یک سیستم سه‌ستاره‌ای شامل دو کوتوله‌ی سفید و یک تپ‌اخترِ ابرچگال که به تازگی کشف شده و در فضایی کوچکتر از مدار گردش زمین به دور خورشید واقع است، اخترشناسان را قادر می‌سازد تا طیف وسیعی از اسرار کیهانی از جمله ماهیت گرانش را کاوش کنند.

یک تیم بین‌امللی از ستاره‌شناسان شامل اینگرید استیرز (Ingrid Stairs)، ستاره شناس UBC، یافته‌های خود را پنجم ژانویه در Nature منتشر کردند [1].

یک دانشجوی تحصیلات تکمیلی اهل آمریکا با استفاده از تلسکوپ بانک سبز بنیاد ملی علوم آمریکا تپ‌اختری به فاصله‌ی 4200 سال نوری از زمین را کشف کرد که 366 بار در ثانیه دوران می‌کند. این تپ‌اختر نزدیک مدار یک ستاره‌ی کوتوله‌ی سفید قرار دارد و این دو با کوتوله‌ی سفید دیگری که در فاصله‌ای دورتر قرار دارد، در چرخش‌اند.

این سیستم سه‌جسمی، بهترین فرصت دانشمندان برای کشف تخطی از مفهوم کلیدی در نظریه‌ی نسبیت عام آلبرت انیشتین است: مطابق با اصل هم‌ارزی قوی (strong equivalence principle)، اثر گرانش روی یک جسم به طبیعت یا ساختار داخلی آن جسم بستگی ندارد.

استیرز می‌گوید: «با انجام زمان‌سنجی بسیار دقیق پالس‌هایی که از این تپ‌اختر می‌آید، می‌توان میزان انحراف از این اصل را با حساسیتی چند برابر میزان فعلی مورد بررسی قرار داد. انحراف از اصل هم‌ارزی قوی، می تواند نشانه ای از نقص نسبیت عام به عنوان نظریه گرانش کلاسیک باشد و ما را به سمت یک نظریه‌ی اصلاح شده برای گرانش هدایت ‌کند.»

اسکات رانسم (Scott Ransom) سرپرست گروه از ر‌صدخانه‌ی ملی نجوم رادیویی آمریکا (NRAO) می‌گوید: «این سیستم سه‌گانه یک آزمایشگاه کیهانی طبیعی را در اختیار ما قرار می‌دهد، به مراتب بسیار بهتر از آنچه که قبلاً کشف شده بود تا به بررسی چگونگی عملکرد چنین سیستم هایی پرداخته شود و همچنین مسائل احتمالی مربوط به نسبیت عام را که فیزیک‌پیشه‌گان انتظار دارند تحت شرایط سخت ببینند، آشکار می‌سازد.»

پیش زمینه علمی

هنگامی که یک ستاره‌ی سنگین با انفجار ابرنواختری را به وجود می‌آورد و بقایای آن به صورت یک ستاره‌ی نوترونی ابرچگال متراکم می‌شود، بخشی از جرم آن به انرژی پیوندی گرانشی تبدیل می‌شود که ستاره را متراکم نگه می‌دارد. اصل هم‌ارزی قوی می‌گوید که این انرژی پیوندی رفتار گرانشی مانند جرم، خواهد داشت . اما تقریباً همه‌ی نظریه های جایگزین‌ها برای نسبیت عام، این پیش بینی را ندارند.

بر اساس اصل هم‌ارزی قوی، اثر گرانشی کوتوله‌ی سفید بیرونی بر کوتوله‌ی سفید درونی و ستاره‌ی نوترونی یکسان خواهد بود. اگر این اصل تحت شرایط این سیستم نامعتبر باشد، اثر ستاره‌ی بیرونی بر آن دو کمی متفاوت خواهد بود که زمان‌سنجی دقیق مشاهدات تپ‌اختر می‌تواند به آسانی آن را نشان دهد.

آن آرچیبلد (Anne Archibald)، از موسسه‌ی نجوم رادیویی هلند و عضوی از این گروه می‌گوید: «ما برخی از دقیق‌ترین اندازه‌گیری‌های جرمی را در فیزیک نجوم انجام دادیم. بعضی از اندازه‌گیری‌های مکان نسبی ستارگان در این سیستم دارای دقتی تا صدها متر می‌باشد.» آن‌ها سپس از این داده‌ها در یک شبیه‌سازی رایانه‌ای جهت پیش بینی حرکت آن‌ها استفاده کردند.

رانسم می‌افزاید: «این سیستم از بسیاری جهات از جمله پیشینه‌ی شکل‌گیری کاملاً عجیب آن، جالب توجه است. و ما کار زیادی برای انجام دادن داریم تا آن را به طور کامل درک کنیم.»



تاريخ : دوشنبه ٧ بهمن ۱۳٩٢ | ٦:٢۳ ‎ب.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

  دانشمندان بتازگی منبع جدید آب را در منظومه شمسی کشف کرده‌اند.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، یخ آب فراوان‌ترین ماده جامد در جهان به شمار می‌آید و بخش اعظم آن به عنوان محصول فرعی شکل‌گیری ستاره‌ای خلق شده است.

اکنون، جان برادلی از آزمایشگاه ملی لاورنس لیورمور و تیم تحقیقاتی‌اش منبع جدید آب را در منظومه شمسی کشف کرده‌اند.

تحقیقات این دانشمندان نشان می‌دهد باد خورشیدی می‌تواند آب را روی غبار بین‌سیاره‌ای تشکیل دهد.

خورشید، ذرات باردار دارای سرعت بالا را در تمامی جهات ساطع می‌کند و اجرام موجود در منظومه شمسی توسط این باد ذرات (که شدتش به طور مداوم تغییر می‌کند) بمباران می‌شوند.

در این میان، اشیای کوچکی مانند ذرات غبار یا سیارک‌های ریز ممکن است توسط این بادها فرسایش یابند و اشیای بزرگ‌تر مانند ماه نیز که فاقد جو هستند، توسط هر دو باد خورشیدی و شهاب‌سنگ‌های ریز بمباران می‌شوند.

این شکل از بمباران موجب بروز پدیده‌ای موسوم به «فرسایش فضایی» (space weathering) می‌شود.

ذرات غباری ماه که توسط ماموریت آپولو به زمین آورده شدند، دارای «لبه‌هایی» بودند و برای نخستین بار پدیده فرسایش فضایی را نشان می‌دادند.

این ذرات غباری از سیلیکات‌ها تشکیل‌ شده‌اند؛ سیلیکات‌ها ترکیباتی از سیلیکون، اکسیژن، هیدروژن و معدود عناصر فلزی هستند.

لبه‌های آنها نتیجه اصلاحات شیمیایی منبع این ذرات است که از برخوردهای پرانرژی و بمباران پیوسته باد خورشیدی به وجود می‌آیند.

چنین اصلاحی منجر به عدم‌تعادل در ساختار شیمیایی ذرات می‌شود و گاهی پیوندهای اتم‌های اکسیژن و هیدروژن را در سیلیکات‌ها سست می‌کند.

برای تشکیل آب به یک اکسیژن و دو اتم هیدروژن نیاز است و چنانچه سیلیکات، یک اتم از هر یک را ارائه دهد، تنها یک اتم هیدروژن دیگر لازم است و اتم‌های هیدروژن نیز به وفور در باد خورشیدی وجود دارند.

در نتیجه، در صورت وجود شرایط مناسب، این اتم هیدروژن باردار می‌تواند با لبه ذره غبار برای تشکیل آب واکنش نشان دهد.

جزئیات این مطالعه در مجله مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم منتشر شد.



تاريخ : یکشنبه ٦ بهمن ۱۳٩٢ | ٧:٥٠ ‎ب.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

نخستین مأموریت نمونه‌برداری و آزمایش خاک ماه توسط ماهنورد یوتو با موفقیت انجام شد.

به گزارش سرویس فناوری خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، فرودگر چانگه-3 حامل ماهنورد Jadde Rabbit یا «یوتو» 14 دسامبر (23 آذر) بر سطح ماه فرود آمد؛ فرودگر و ماهنورد پس از طی کردن یک دوره سکون دو هفته ای 12 ژانویه (22 دی) از خواب شبانگاهی بیدار شدند.112-20.JPG

یک شب در ماه 14 روز زمین بطول می‌انجامد و در طول این زمان دما تا منفی 180 درجه سانتیگراد می‌رسد که در این زمان نور خورشید برای تأمین انرژی پنل‌های خورشیدی وجود ندارد.

واحدهای گرمایشی رادیوایزوتوپ حامل پلوتونیوم-238 باعث گرم‌ نگه داشتن ماهنورد یوتو در شب‌های سرد ماه می‌کنند.

بر اساس اعلام مرکز کنترل هوافضای پکن(BACC) ، نخستین مأموریت نمونه‌برداری و آزمایش خاک ماه، عصر پنج‌شنبه 16 ژانویه (26 دی) با موفقیت انجام شد؛ در این مأموریت، ماهنورد یوتو بمدت 30 دقیقه و با کمک بازوی مکانیکی اقدام به جمع‌آوری نمونه خاک از سطح ماه کرد.

«وو فنگلای» از محققان BACC تأکید می‌کند: در یک دستاورد مهم موفق به کنترل بازوی مکانیکی از فاصله 380 هزار کیلومتری و جمع‌آوری نمونه از سطح ماه شدیم.

مأموریت اصلی ماهنورد یوتو، آزمایش فناوری‌های جدید و جمع‌آوری داده‌های علمی از سطح ماه عنوان شده است که به توسعه برنامه فضایی چین در آینده منجر خواهد شد.

بر اساس برنامه‌ریزی‌های صورت گرفته، فرودگر چانگه-3 بمدت یک سال و ماهنورد یوتو بمدت سه ماه به فعالیت بر سطح ماه ادامه خواهند داد.



تاريخ : دوشنبه ۳٠ دی ۱۳٩٢ | ٩:٥٧ ‎ب.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

در تصویر تهیه شده توسط دوربین پانورامای مریخ‌نورد فرصت، یک سنگ عجیب مشاهده شده است که در تصاویر قبلی از این منطقه وجود نداشت.

به گزارش سرویس فناوری خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، مریخ‌نورد فرصت پس از یک دهه حضور بر سطح سیاره سرخ، تصویری از منطقه‌ای در اطراف دهانه اندیور (Endeavour) تهیه کرده که باعث شگفتی محققان شده است.

تصویر سمت چپ در سه هزار و پانصد و بیست و هشتمین روز مریخی (sol 3528) مأموریت مریخ‌نورد فرصت بر سطح سیاره سرخ تهیه شده است و تصویر سمت راست 12 روز بعد در سه هزار و پانصد و چهلمین روز مریخی (sol 3540) تهیه شده است.

در مرکز تصویر سمت راست که با استفاده از دوربین پانوراما (Pancam) تهیه شده است، یک سنگ نسبتا متوسط دیده می‌شود که در تصویر سمت چپ وجود نداشت.

«استیو اسکوایرز» از محققان دانشگاه کورنل در آزمایشگاه پیشرانه جت (JPL) ناسا در مراسم دهمین سالگرد مأموریت این مریخ‌نورد، با اعلام این خبر افزود: دو فرضیه در خصوص حضور ناگهانی این سنگ وجود دارد؛ فرضیه نخست، گیر کردن سنگ در میان چرخ‌های مریخ‌نورد و انتقال به این منطقه است و فرضیه دوم، فرود ناگهانی سنگ در اثر یک بارش شهاب سنگی است.

این سنگ عجیب Pinnacle Island نامگذاری شده است و محققان در حال بررسی هر دو فرضیه مطرح در این خصوص هستند.

مریخ‌نورد فرصت (Opportunity) ژانویه 2004 بر سطح سیاره سرخ فرود آمد و در حال حاضر به همراه مریخ‌نورد کنجکاوی (Curiosity) به تحقیقات علمی بر سطح این سیاره ادامه می‌دهد.

گفتنی است، طول یک روز در مریخ (solar day) معادل 24 ساعت و 39 دقیقه و 35 ثانیه است که این میزان بر روی زمین معادل 24 ساعت و دو هزارم ثانیه است.



تاريخ : دوشنبه ۳٠ دی ۱۳٩٢ | ٩:٥٥ ‎ب.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

سازمان اکتشافات فضایی ژاپن (JAXA) شیوه نوینی برای پاکسازی مدار زمین از زباله های فضایی ارائه کرده است

به گزارش مهر، محققان علوم فضایی ژاپن با همکاری شرکت نیتو سیمو، فعال در زمینه ساخت تجهیزات ماهیگیری، قصد دارند یک تور آهن ربایی بسازند که در فرایندی شبیه ماهیگیری، زباله های فضایی را به دام بیاندازد.

نخستین آزمایش این تجهیزات قرار است اواخر فوریه صورت گیرد که یک موشک ژاپنی برای ارسال یک ماهواره ساخت دانش پژوهان دانشگاه کاگاوا عازم فضا می شود.

وقتی که این ماهواره در مدار قرار گرفت، یک تور سیمی 300 متری را در فضا آزاد می کند که با ایجاد یک میدان مغناطیسی قوی می تواند برخی از این زباله های فضایی را در مدار جمع آوری کند.

سپس تور و محتویات آن زمانی که توسط موشک وارد جو زمین می شوند خواهند سوخت.

سالهاست که خطر برخورد ماهواره ها با زباله های فضایی موجود در مدار زمین دانشمندان را نگران کرده است.

یک برخورد از این نوع می تواند هزاران تکه زباله را به محیط اطراف پراکنده کند که احتمال آسیب رسیدن به ماهواره های دیگر را نیز در پی خواهد داشت.

حدود 22 هزار شیئی بزرگ قابل و میزان بسیار بیشتری اجسام کوچک تر در مدار زمین وجود دارد که برای فضاپیماهای سرنشین دار و ماهواره های ارزشمند خطرناکند.

سیگنال های تلویزیونی، پیش بینی آب و هوا، سیستم های موقعیت یاب ماهواره ای و ارتباطات تلفنی بین المللی از جمله سیستم هایی هستند که هرگونه برخورد ماهواره ها با این زباله های فضایی آنها را مختل می کند.

در گزارش اخیر ناسا آمده است میزان زباله های فضایی موجود در مدار زمین به نقطه اوج خود رسیده است.

در سال 2009 برخورد شدید یک ماهواره مخابراتی آمریکایی و یک کاوشگر نظامی خراب شده روسیه بر بالای منطقه سیبری بر این زباله های فضایی افزود.

این برخورد که با سرعت دستکم 15 هزار مایل در ساعت روی داد، ابری از هزار و 500 تکه از زباله های فضایی ایجاد کرد که فضانوردان ایستگاه بین المللی فضایی مجبور به انجام یک اقدام مانوری برای دور ماندن از آسیب های برخورد شدند.

چین در سال 2007 به یک آزمایش موشکی دست زد که در آن 150 هزار تکه زباله فضایی در مدار زمین ایجاد شد.



تاريخ : دوشنبه ۳٠ دی ۱۳٩٢ | ٩:٥٤ ‎ب.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

ساعت زنگدار فضاپیمای روزتا برای بیدار شدن از یک خواب زمستانی 31 ماهه، امروز دوشنبه در عمق فضا به صدا درآمد.

فضاپیمای روزتا متعلق به آژانس فضایی اروپا در سال 2004 با هدف بررسی دنباله دار 67P/Churyumov-Gerasimenko به فضا پرتاب شد و در این مدت از کنار دو سیارک Steins‌ و Lutetia عبور کرد.

روزتا (Rosetta) شامل دو بخش اصلی متشکل از یک مدارگرد با 12 ابزار علمی و یک ربات کاوشگر به نام Philae شامل 10 ابزار علمی است ‌که قرار است بر سطح دنباله‌دار فرود بیاید.

از اواسط سال 2011 و به منظور حفظ انرژی برای رسیدن به دنباله‌دار 67P، روزتا وارد مرحله خواب زمستانی (hibernation)‌ شد که این خواب 31 ماه بطول انجامید.

روزتا در این مدت در مدار مشتری قرار داشت؛ با توجه به میزان کم انرژی دریافتی از پرتوهای خورشید در این منطقه، تنها رایانه اصلی و برخی سیستم‌های گرمایشی فضاپیما روشن بودند.

بر اساس برنامه‌ریزی صورت گرفته، ساعت زنگدار فضاپیما امروز دوشنبه 20 ژانویه (30 دی) در ساعت 10:00 به وقت گرینویچ (13:30 به وقت تهران) به صدا در‌آمد و روزتا از خواب زمستانی بیدارشد.

بیدار و گرم شدن ابزار ناوبری فضاپیما چند ساعت زمان خواهد برد؛ با توجه به فاصله 807 میلیون کیلومتری روزتا تا زمین و مدت زمان 45 دقیقه‌ای ارسال سیگنال، انتظار می‌رود که نخستین سیگنال دریافتی حدود ساعت 17:30 تا 18:30 به وقت گرینویچ (21 تا 22 به وقت تهران) دریافت شود.

فضاپیمای روزتا در حال حاضر در فاصله 9 میلیون کیلومتری از دنباله‌دار 67P قرار دارد و پیش‌بینی می‌شود که تا ماه مه (اردیبهشت 93) به فاصله دو میلیون کیلومتری آن برسد؛ در این فاصله، پیشرانه‌ها روشن شده و فضاپیما در مسیر و سرعت مناسب قرار می‌گیرد.

روزتا ماه اوت (مرداد 93) به مدار دنباله‌دار 67P رسیده و تحقیقات خود را آغاز خواهد کرد؛ روزتا در ماه نوامبر (آبان 93) فرودگر Philae را به سمت دنباله‌دار هدایت می‌کند تا کامل‌ترین جزئیات را از سطح آن تهیه کند



تاريخ : دوشنبه ۳٠ دی ۱۳٩٢ | ٩:٥٠ ‎ب.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

دانشمندان هنوز هم به دنبال آزمودن پیوستگی فضا-زمان یا دانه‌دانه بودن آن هستند.

استفانو لیبراتی، فیزیکدان مرکز SISSA، با این منظور یک بازبینی نظام‌مند را از تمامی شیوه‌هایی انجام داده که دانشمندان از دهه 1990 به منظور آزمایش قوانین اینشتین در مورد «نسبیت خاص» تا بالاترین انرژی‌های قابل‌مشاهده استفاده کرده‌اند.

این نوع آزمایش‌ها مهم هستند، زیرا انحراف از نسبیت خاص می‌تواند نشان دهد فضا-زمان پیوسته نبوده، بلکه دانه‌دار است.همواره این پرسش در جامعه علمی مطرح بوده که آیا فضا-زمان پیوسته است یا این که از دانه‌های بسیار ریز (10 به توان 35- در «مقیاس پلانک») تشکیل شده است؟

در صورت صادق‌بودن دانه‌ای بودن فضا-زمان، دانشمندان تصور می‌کنند این امر منجر به انحرافاتی از نظریه نسبیت خاص می‌شود که بیش از 100 سال پیش توسط آلبرت انشتین فرمول‌بندی شد.

از دهه 1990، فیزیکدان‌ها شیوه‌های متعددی را برای آزمایش این انحرافات از استاندارد فیزیک طراحی کرده‌اند.این شیوه‌ها اغلب بر اساس پدیده‌های مرتبط با فیزیک نجومی انرژی بالا بوده‌اند.

استفانو لیبراتی، عضو «تیم فیزیک نجوم‌ذره دانشکده بین‌المللی مطالعات پیشرفته» شهر تریست ایتالیا، اخیرا بازبینی نظام‌مندی را برای ارائه محدودیت‌هایی بر روی مدل‌های مختلف منتشر کرده که نقض نسبیت خاص را پیش‌بینی می‌کنند.

لیبراتی گفت: فیزیکدان‌ها همواره در خصوص ماهیت فضا-زمان شگفت‌زده بوده‌اند و ما همواره از خود پرسیده‌ایم که آیا فضا-زمان در تمامی مقیاس‌ها پیوسته است (درست همان گونه که آن را در تجربه روزانه‌مان درک می‌کنیم) یا این که در اندازه‌های بسیار کوچک، دانه‌های نامنظمی را ارائه می‌دهد که ما در تجربه مستقیم‌مان قادر به درک آن نیستیم؟

این دانشمند ادامه داد: تصور کنید از یک فاصله به قطعه‌ای سنگ مرمر نگاه می‌کنید. این قطعه سنگ احتمالا دارای بافت منسجمی به نظر می‌رسد. با این حال، با بررسی دقیق‌تر و با استفاده از یک میکروسکوپ‌ قدرتمند مشاهده می‌کنید که مرمر، متخلخل و نامنظم است.

لیبراتی همچنین خاطر نشان ساخت: فیزیکدان‌ها در تلاش برای انجام عملی مشابه با فضا-زمان هستند. آن‌ها همواره به دنبال مولفه‌ای بوده‌اند که به عنوان یک میکروسکوپ برای پی بردن به این موضوع عمل کند که آیا در مقیاس‌های بسیار کوچک «بی‌نظمی» وجود دارد؟

لیبراتی در مقاله خود، بازبینی نظام‌مندی از آزمایشات و مشاهداتی را انجام داده که می‌توان از آنها برای بررسی وجود این «بی‌نظمی‌ها» استفاده کرد.نسبیت خاص یکی از پایه‌های فیزیک مدرن است و تا جایی که مشاهدات کنونی اجازه می‌دهد، آزمودن اعتبار آن حائز اهمیت است.

جزئیات مقاله لیبراتی در مجله Classical and Quantum Gravity منتشر شد.



تاريخ : دوشنبه ۳٠ دی ۱۳٩٢ | ٩:٤۸ ‎ب.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()


به گزارش سرویس فناوری برگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، نخستین تصویر مدارگرد مریخ هند از زمین روز سه‌شنبه هنگام آزمایش تجهیزات مدارگرد گرفته شده است.

با هدف آزمایش سلامت تجهیزات علمی و سیستم‌های ناوبری، محققان سازمان تحقیقات فضایی هند(ISRO) اقدام به روشن کردن تجهیزات مختلف کرده و با چرخاندن دوربین رنگی مریخ(MCC)‌ به سمت زمین، نخستین تصویر این ماهواره را از زمین را تهیه کردند.

این تصویر از ارتفاع 70 هزار کیلومتری بالای زمین تهیه شده است.

در این تصویر شبه قاره هند، ثبت شده و بخش‌هایی از خاورمیانه، شمال شرق آفریقا، دریای عربی و اقیانوس هند و همچنین طوفان فصلی هلن (Helen) در خلیج بنگال نیز دیده می‌شود.

کاوشگر مریخ هند پنجم نوامبر(14 آبان) با هدف نظارت بر پوسته مریخ، کشف نشانه‌های متان در جو، بررسی مورفولوژی و کانی‌شناسی سیاره سرخ راهی فضا شد؛ این مدارگرد اول دسامبر(10 آذر) از مدار زمین خارج می‌شود.



تاريخ : پنجشنبه ٢٦ دی ۱۳٩٢ | ۱٠:۳٧ ‎ب.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

یک گروه از ستاره شناسان و مهندسان می خواهند اتمسفر یک غول سرخ را شبیه آنچه در تصاویر هابل مشاهده می شود در زمین بازسازی کنند.

 

دانشمندان به منظور بازسازی فضای یک ستاره درحال مرگ که از آن با عنوان پروژه نانکازموس یاد می شود سه دستگاه به طول پنج متر می سازند که با هیدروژن، کربن، نیتروژن، اکسیژن، سیلیکون، تیتانیوم، آهن و سایر فلزات در دمای 1500 سانتیگراد کار می کنند.

برای اولین بار این پروژه طراحی و ساخت ماشینی را انجام می دهد که قادر به تولید ذرات غبار بین ستاره ای است که با شرایط فیزیکی و شیمیایی لایه های خارجی ستاره های درحال مرگ برابری می کند.

خوزه سرنیچارو ستاره شناس اسپانیایی که این تحقیق را همراه کریستین جابلین کارشناس فیزیک نجومی و خوزه انجل مارتین استاد علوم مواد طراحی کرده است در گفتگو با روزنامه اسپانیایی الموندو این پروژه را پیچیده اما امکان پذیر توصیف کرد.

وی گفت: در مرحله نظریه ما می خواهیم یک ستاره را به آزمایشگاه بیاوریم، واضح است که ستاره جسم پیچیده ای است، ما نمی خواهیم خود ستاره را بازسازی کنیم، بلکه هدف ما بازسازی اتمسفر آن یعنی فضایی که غبار بین ستاره ای شکل می گیرد خواهد بود. این کار با ساخت محفظه های شبیه سازی دو محفظه شبیه سازی در اسپانیا و یکی در فرانسه صورت می گیرد تا فرآیندهای متفاوت شیمیایی و فیزیکی که در این ذرات کوچک غبار بین ستاره ای شکل می گیرد را بررسی کنیم.

ذرات غبار که اطراف ستارگان درحال مرگ ( غولهای سرخ، سحابی سیاره ای و ابرنواختر) شکل می گیرد از فضای درون ستاره ای شکل می گیرد که پس از میلیونها سال در ابرهای میان ستاره ای جدید ترکیب می شوند و ستاره ها و سیارات و برخی سیارات صخره ای چون زمین را متولد می کنند. ما این ترکیب را می شناسیم اما ساختار یا فرآیند بنیادینی که آنها را تشکیل می دهد هنوز شناسایی نکرده ایم.

این پروژه با حضور 40 مهندس و ستاره شناس از سراسر دنیا اجرایی می شود.



تاريخ : پنجشنبه ٢٦ دی ۱۳٩٢ | ۱٠:۳۳ ‎ب.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

سالن همایش های صداوسیما، 25 دی 1392، میزبان هنرمندان و برنامه سازان رادیو و تلویزیون بود. در این مراسم، فواد صفاریان پور، تندیس سرو زرین جشنواره را به سبب تهیه کنندگی برنامه آسمان شب دریافت کرد. همچنین سیاوش صفاریان پور، به عنوان مجری برگزیده برنامه های علمی شناخته شد. 

برادران صفاریان پور، بیش از یک دهه است که به برنامه سازی با رویکرد ویژه به برنامه سازی علمی می پردازند. طراحی، اجرا و تهیه کنندگی برنامه های «آسمان شب، طبیعت فراموش شده»، «فرجه»، «کندو» و «دایره» از جمله این برنامه هاست که عموما از آنتن شبکه چهارم و آموزش سیما، پخش شده اند. در میان این برنامه ها، برنامه آسمان شب، مختص به نجوم و فضا، تبدیل به یکی از پرمخاطب ترین برنامه های شبکه چهارم سیما از بدو تاسیس شده است و طولانی ترین برنامه علمی تلویزیون ایران نیز لقب گرفته است.

سیاوش صفاریان پور، برگزیده بهترین اجرای برنامه های علمی تلویزیون ایران شد.
عکس از برنا قاسمی، ایسنا

سیاوش صفاریان پور، علاوه بر کار تلویزیونی به فعالیت های ترویجی نیز می پردازد. او از اعضای هسته اصلی پروژه صلح ستارگان است که به عنوان میراث زنده سال جهانی نجوم شناخته می شود.گفت و گوهای چالشی صفاریان پور با دانشمندان، فعالان و پیشروان نجوم و فضا در سالهای اخیر در ماهنامه نجوم به چاپ رسیده است. گفت وگوی اختصاصی با گروه همکاران ایرانی کاشفان ذره هیگز، سرپرست سازمان فضایی ایران، بهرام مبشر، کارولین پورکو و انوشه انصاری از جمله این گفت و گوهاست.

فواد صفاریان و سیاوش صفاریان در حال دریافت تندیس سرو زرین سومین جشنواره جام جم.
عکس از مسعود ساکی، خبرگزاری مهر


تاريخ : پنجشنبه ٢٦ دی ۱۳٩٢ | ۱٠:۳۱ ‎ب.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

راز موفقیت در همجوشی هسته‌ای، لیزر، آهنربا و یک نیروی بزرگ موسوم به زی-پینچ (یا تنگش زتا) است.

تخلیه‌ی الکتریکی شدید ماشین Z در آزمایشگاه ملی ساندیا برای راه‌اندازی همجوشی هسته‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد.

ماشین Z واقع در آزمایشگاه ملی ساندیا در نیومکزیکو، شدیدترین پالس‌های جریان الکتریکی را روی زمین تخلیه می‌کند. در این ماشین، جریانی به میزان میلیون‌ها آمپر به سمت یک استوانه‌ی فلزی با ابعاد مدادپاک‌کن می‌تواند فرستاده شود که باعث القای میدان مغناطیسی می‌شود و آن به نوبه‌ی خود، نیرویی به نام زی-پینچ (تنگش زتا) (Z pinch) را ایجاد می‌کند که در کسری از ثانیه استوانه را خرد می‌کند.

از سال 2012 پژوهشگران از این نیرو برای انفجار درونی استوانه‌های پر شده با ایزوتوپ‌های هیدروژن استفاده کرده‌اند به امید آنکه به دما و فشار بسیار بالای مورد نیاز برای تولید انرژی از طریق همجوشی هسته‌ای دست یابند. آن‌ها علی رغم همه‌ی تلاش‌های خود، هنوز موفق نشده‌اند تا به احتراق مورد نظر دست یابند؛ نقطه‌ای در واکنش گداخت که انرژی‌ای بیشتر از آنچه که صرف تولید آن شده، بدست می‌آید تا از آن پس واکنش بدون نیاز به انرژی خارجی ادامه یابد و به اصطلاح خودنگه‌دار (self-sustaining) شود.

دانشمندان پس از اضافه کردن دو جزء دیگر فکر می‌کنند که سرانجام در مسیر درستی قرار گرفته‌اند. پژوهشگرانی که روی گداخت لختی خطی مغناطیسی (MagLIF) آزمایشگاه ساندیا کار می‌کنند، میدان مغناطیسی ثانویه‌ای را به سیستم اضافه کردند تا از نظر حرارتی سوخت هیدروژنی را عایق‌بندی کنند و نیز از یک لیزر به منظور پیش‌گرمایش آن بهره گرفتند (اینجا را ببینید). در اواخر ماه نوامبر آن‌ها سیستم را با استفاده از جریان الکتریکی‌ای به میزان 16 میلیون آمپر، میدان مغناطیسی به قدرت 10 تسلا و لیزر سبزی با انرژی 2 کیلو ژول برای اولین بار مورد آزمایش قرار دادند.

مارک هرمن (Mark Herrmann) سرپرست ماشین Z در ساندیا می‌گوید: «نتایج هیجان‌انگیز بود و نشان می‌داد که سیستم همانگونه که انتظار داشتیم، عمل می‌کرد.»

این آزمایش 1010 نوترون پرانرژی را نتیجه داد که معیاری برای تعداد واکنش‌های همجوشیِ رخ‌ داده می‌باشد و نیز رکوردی برای MagLIF محسوب می‌شود؛ اگرچه هنوز به حد مطلوب دست نیافته است اما با این وجود، این آزمایش کاربرد مناسب روش‌های مبتنی بر توان پالسی را در گداخت هسته‌ای نشان می‌دهد. دیوید همر (David Hammer) متخصص فیزیک هسته‌ای از دانشگاه کرنل می‌گوید: «به نظر می‌رسد که در اسرع وقت به بهره‌ی قابل‌توجهی با استفاده از توان پالسی دست می‌یابیم.»

بودجه‌ی پروژه‌ی MagLIF به ارزش سالانه 5 میلیون دلار ، در مقایسه با پروژه NIF در کالیفرنیا با بودجه‌ی 3.5 میلیارد دلار و پروژه ITER در فرانسه با بودجه‌ی 20 میلیارد دلار نسبتاً محدود است. در پروژه‌ی NIF از لیزری با انرژی 2 مگا ژول برای انفجار کپسول‌های سوخت استفاده می‌شود و در پروژه‌ی ITER ده‌ها هزار تن آهنربای ابررسانا در یک توکامک دونات‌شکل مورد استفاده قرار می‌گیرد تا پلاسما در سر جای خود برای دستیابی به همجوشی هسته‌ای خودنگه‌دار، باقی بماند.

هردو پروژه با مشکلاتی مواجه‌اند. بعد از یک تلاش پیوسته‌ی دوساله، NIF تا تاریخ مورد نظر در سال 2012 به حد احتراق مورد انتظار برای همجوشی دست پیدا نکرد. هرمن می‌گوید که بهره‌ی همجوشی آن به طور قابل‌توجهی تا 1016 نوترون در آزمایش آخر افزایش پیدا کرده است اما با کاهش بودجه‌ در سال 2014 روبروست و به همین ترتیب، پروژه‌ی ITER نیز نیاز به زمان و بودجه‌ی بیشتری دارد و به نظر نمی‌رسد که تا سال 2027 قابل بهره‌برداری باشد؛ در حالی که پیش‌بینی اولیه‌ی آن 11 سال کمتر از این زمان بوده است.

پروژه‌ی MagLIF نه تنها ارزانتر است بلکه به نظر می‌رسد که مزایای فنی نیز داراست. لیزر بکار رفته در آن علاوه بر پیش‌گرمایش سوخت هیدروژنی، آن را رساناتر و در نتیجه بیشتر مستعد پذیرش نیروی زی-پینچ قرار می‌دهد. بعلاوه در مقاله‌ای که در اواخر سال گذشته منتشر شد، پژوهشگران MagLIF شواهدی آوردند مبنی بر آنکه میدان مغناطیسیِ ثانویه‌ی بکار رفته و همچنین عایق‌سازی سوخت ممکن است اثر جانبی خوشایندِ ایجاد ثبات استوانه را هنگام انفجار به همراه داشته باشد (اینجا را ببینید). استفان اسلوز (Stephen Slutz) یکی از پژوهشگران ساندیا که سیستم MagLIF را در سال 2009 پیشنهاد کرد، می‌گوید که اگر چنین باشد، ناپایداری‌های هیدرودینامیکی که می‌توانند سوخت و انرژی را قبل از آنکه همجوشی آغاز شود، پراکنده کند، کاهش پیدا می‌کند.

طی چند سال آینده، پژوهشگران MagLIF قصد دارند تا هر سه شاخص را در دسترس قرار دهند. آن‌ها قادرند ماشین Z را تا 27 میلیون آمپر، میدان مغناطیسی را تا 30 تسلا و انرژی لیزر را تا 8 کیلوژول ارتقاء دهند. آن‌ها همچنین قصد دارند در سوخت از دو ایزوتوپ دوتریوم و تریتیوم باهم استفاده کنند تا بهره نوترونی افزایش پیدا کند. آن‌ها امیدوارند تا سال 2015 به بهره‌ی 1016 نوترون یا حدود 100 کیلوژول انرژی دست یابند که برای احتراق مورد نظر کافی می‌باشد.



تاريخ : پنجشنبه ٢٦ دی ۱۳٩٢ | ۱٠:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

پس از فرود موفقیت‌آمیز و دستاوردهای مریخ‌نورد کنجکاوی در سیاره سرخ، ناسا قصد دارد تا سال 2020 مریخ‌نورد دیگری را راهی این سیاره کند.

«مایکل میر» محقق ارشد برنامه اکتشافات مریخ ناسا، ساختار مریخ‌نورد جدید را مشابه کنجکاوی (Curiosity) عنوان می‌کند که با استفاده از ابزار پیشرفته‌تر به جستجوی نشانه‌هایی از حیات می‌پردازد.

«میر» در خصوص سرنوشت کنجکاوی همزمان با آغاز مأموریت مریخ‌نورد جدید گفت: مریخ‌نورد فرصت (Opportunity) ماه جاری دهمین سالگرد حضورش در سیاره سرخ را جشن گرفت، بنابراین تا سال 2020 نیز قطعا کنجکاوی به تحقیقات خود در کنار مریخ‌نورد جدید ادامه خواهد داد.

محقق ارشد برنامه اکتشافات مریخ ناسا، موفقیت هند در پرتاب موفق مدارگرد مریخ (MOM) را دستاورد علمی خارق‌العاده‌ای بخصوص برای هند توصیف کرد.؛ پیش‌بینی می‌شود که این مدارگرد سپتامبر 2014 به مدار سیاره سرخ برسد.

وی همچنین از برنامه ناسا برای رهگیری مستمر زباله‌های فضایی و بررسی طرح‌های مختلف برای مقابله با این مشکل روبه گسترش خبر داد.

 



تاريخ : پنجشنبه ٢٦ دی ۱۳٩٢ | ۱٠:٢٦ ‎ب.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

درهم‌تنیده‌گی کوانتومی خود به تنهایی، پدیده‌ای شگفت‌انگیز است؛ اندیشیدن به ارتباط این پدیده با کرم‌چاله‌ها، دیگر بسیار جالبتر خواهد بود. در سال‌های گذشته، نظریه‌پردازان بر درهم‌تنیدگی دو سیاه‌چاله کار کرده‌اند. شماری از مقاله‌ها، در Physical Review Letters، می‌گویند که نمایش ریسمانی درهم‌تنیده‌‌گی دو کوارک با دژریختی فضازمان در یک کرم‌چاله هم‌ارز است.

یک ویژه‌گی مشترک میان درهم‌تنیده‌گی و کرم‌چاله این است که هردو انتقال‌های سریع‌تر از نور دارند. اگر روی یکی از دو ذره‌ی درهم‌تنیده که از یک‌دیگر بسیار دور هستند، -جفت انشتین-پودولسکی-روزن (EPR)- یک اندازه‌گیری انجام دهیم، احتمال‌ها در اندازه‌گیری‌هایی که روی ذره‌ی دیگر انجام می‌شوند، تحت تاثیر قرار می‌گیرند؛ گویی داده‌ها در دم میان آن‌ها جابه‌جا شده‌اند. به شکلی مشابه، در کرم‌چاله‌ها یک راه «میان‌بر» میان دو نقطه‌ی جداگانه در فضا است، –یا پل انشتین-روزن-  اما در واقع هیچ داده‌ای نمی‌تواند از میان‌ش جابه‌جا شود. در کاری تازه نشان داده‌شده است که هندسه‌ی فضا-زمان در یک کرم‌چاله معادل آن است که دو سیاه‌چاله درهم‌تنیده و دور شوند –هم‌ارزی‌ای که با «ER = EPR» نمایش می‌دهیم.

تازه‌ترین مقاله در این ره‌یافت این هم‌ارزی را از سیاه‌چاله‌ها به کوارک‌‌ها گسترش داده‌است. همان طور که مطالعه‌های پیشین نشان می‌دهند، می‌توان دو کوارک درهم‌تنیده را به صورت دو سر یک ریسمان در فضایی با ابعاد بالاتر نمایش داد. کریستین جنسن از دانش‌گاه ویکتوریا، کانادا، و آندریا کارچ از دانش‌گاه واشنگتن، سیاتل، کوارک‌های درهم‌تنیده‌ای را که شتاب گرفته و آن قدر از یک‌دیگر دور می‌شوند تا دیگر ارتباط علـّی نداشته باشند، تصور می‌کنند. در این مورد، ریسمان میان، از نظر ریاضی، معادل یک کرم‌چاله می‌شود. ژولیان سونر از موسسه‌ی صنعتی ماساچوست، کمبریج، با استفاده از ره‌یافتی دیگر،  و با کار بر خلق کوارک/پادکوارک در یک میدان الکتریکی قوی (اثر شوینگر)، به همین نتیجه رسیده است. گروهی از محاسبات انتروپی کرم‌چاله را به آن ِ کوارک‌‌ها ارتباط می‌دهند. همان طور که این دست محاسبات پیش‌نهاد می‌دهند، ارتباط کرم‌چاله‌ای می‌تواند یک نگاه تازه به درهم‌تنیده‌گی ایجاد کند.



تاريخ : جمعه ٦ دی ۱۳٩٢ | ۱٠:٤۸ ‎ق.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

  فهرست سالانه 10 دستاورد پیشگامانه برتر علمی که توسط مجله ساینس و انجمن پیشرفت علوم آمریکا در پایان هر سال انتخاب می‌شوند، منتشر شد.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، این فهرست امسال شامل پیشرفت‌های مهمی در زمینه فناوری‌هایی مانند سلولهای خورشیدی، روشهای ویرایش ژنوم و راهبردهای طراحی واکسن در سال 2013 بوده است.

جایگاه اول این فهرست به دستاوردی در زمینه ایمنی‌درمانی سرطان اختصاص یافته است که سیستم ایمنی بدن را به مبارزه با سلولهای سرطانی هدایت می‌کند.

دانشمندان برای چندین دهه بر این باور بودند که چنین رویکردی می‌تواند برای درمان سرطان وجود داشته باشد اما تبدیل آن به واقعیت بسیار سخت بود.

اکنون بسیاری از سرطان شناسان بر این باورند که گامی به این واقعیت نزدیک شده‌اند چرا که دو روش مختلف در حال کمک به زیر مجموعه‌ای از بیماران است.

یک نوع ایمنی‌درمانی سرطان موسوم به سلول‌درمانی T، سلوهای T فرد را که نوعی سلول سفید خون هستند، گرفته و از مهندسی ژنتیکی برای اصلاح کد ژنتیکی آنها بمنظور شناسایی و هدف قرار دادن سلولهای سرطانی استفاده می‌کند.

نوع دیگر به رفع انسداد سلولهای T پرداخته تا بتوانند یک حمله کامل را صورت دهند. این کار با استفاده از پادتنهایی صورت گرفته که پاد CTLA-4 و پاد PD-1 نام دارند.

در ادامه، این گزارش به معرفی سایر دستاوردهای برتر سال در حوزه علم از نگاه مجله ساینس و انجمن پیشرفت علوم آمریکا پرداخته است.

ژنتیک

روش ویرایش ژن CRISPR توسط دانشمندان موسسه فناوری ماساچوست در پژوهشی بر روی یک باکتری کشف شد، اما اکنون محققان از آن مانند یک چاقو برای عمل جراحی بر روی هر ژن استفاده می‌کنند. بیش از 10 تیم از محققان از این روش برای دستکاری ژنوم سلولهای گیاهان مختلف، حیوانات و انسان استفاده کرده‌اند.

انرژی جایگزین

نسل جدیدی از مواد سلول خورشیدی موسوم به سلولهای پروسکایت که تولید آنها ارزانتر و آسانتر از سلولهای سیلیکونی سنتی بوده، توجه زیادی را سال گذشته به خود جلب کرد. اگرچه این سلولها به اندازه سلولهای خورشیدی تجاری کارآمد نیستند، اما ارتقای آنها بسیار سریع است.

زیست‌شناسی

دانشمندان از ساختار یک پادتن برای طراحی یک آنتی‌ژن برای یک ویروس تنفسی استفاده کردند که سالانه میلیون کودک زیر پنج سال را به بیمارستان می‌فرستد. آنتی‌ژن‌ها از اجزای اصلی تشکیل‌دهنده واکسن محسوب می‌شوند.

علم اعصاب

یک روش تصویربرداری جدید با شفاف کردن بافت مغز، شیوه بررسی این اندام توسط دانشمندان را تغییر داده و نورونها و دیگر سلولهای مغز را بیشتر از همیشه در معرض مشاهده قرار داده است.

فناوری CLARITY که توسط محققان دانشگاه استنفورد طراحی شده، به دانشمندان اجازه می‌دهد تا مغز و ساختارهای پیچیده آنرا بطور کاملا سالم و در شکل سه بعدی مشاهده کنند.

کالبد شناسی

محققان در سالی که گذشت، پیشرفتهای قابل توجهی در رشد اندامهای مقیاس کوچک انسان در شرایط آزمایشگاهی داشتند. این دستاوردهای شامل پرورش کبد، ریزکلیه و مغزهای کوچک بوده است. این اندامهای کوچک انسانی شاید مدلهای بسیار بهتری نسبت به حیوانات برای بررسی بیماریهای انسانی باشند.

فضا

پس از یک قرن پژوهش، دانشمندان در نهایت تائید کردند که ذرات پرانرژی پرتوهای کیهانی، از ابرهای ضایعات باقیمانده از ابرنواخترها نشات می‌گیرند.

سلولهای بنیادی

محققان با موفقیت توانستند سلولهای بنیادی را از جنینهای شبیه‌سازی شده انسان بدست بیاورند. آنها دریافتند که کافئین با تثبیت مولکولهای کلیدی در سلولهای حساس تخم انسان،‌ نقش مهمی در این فرآیند ایفا می‌کند.

خواب

پژوهش بر روی موشها نشان داد که مغز پس از خواب بطور موثرتری خود را پاکسازی می‌کند. در طول خواب، این اندام کانالهای بین نورونها را گسترش داده که به جریان بیشتر مایع بی‌رنگ مغزی نخاعی در آنها کمک می‌کند.

این امر به مغز در بازیابی و ترمیم خود پس از یک روز کاری سخت و بیدار ماندن کمک می‌کند.

میکروب شناسی

دانشمندان با بررسی چندین تریلیون سلول باکتریایی درون بدن انسان توانستند نقشهای مهم این میکروبهای ریز را در سلامت نگهداشتن فرد شناسایی کنند. آنها به این نتیجه رسیدند که اکثر این میکروبها در حقیقت دوستان سلامت بدن انسان محسوب می‌شوند.



تاريخ : جمعه ٦ دی ۱۳٩٢ | ۱٠:٤٧ ‎ق.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

ستاره‌شناسان امریکایی از احتمال کشف اولین قمر فراخورشیدی در مدار یک سیاره آزاد در فاصله ۱۸۰۰ سال نوری با کره زمین خبر دادند. قمر فراخورشیدی (exomoon) قمر طبیعی محسوب می‌شود که در مدار یک سیاره فراخورشیدی یا یک جرم فراخورشیدی در حال چرخش است.

درحالیکه تعداد سیارات فراخورشیدی از مرز یک هزار عبور کرد، ستاره شناسان دانشگاه نوتردام در ایندیانا موفق به کشف احتمالی نخستین قمر فراخورشیدی در مدار یک سیاره شناور آزاد شدند. با استفاده از روش آنالیز چگونگی تأثیرات گرانش و میکرولنزیک گرانشی، یک جرم شبه سیاره بسیار کوچک در حال چرخش بدور یک جرم بزرگتر شناسایی شد.

براساس گزارش‌های منتشر شده این قمر در حال چرخش در مدار یک سیاره فراخورشیدی است که نظر دانشمندان و اخترشناسان دانشگاه «نوتردام» در ایندیانا را به‌خود جلب کرده است. دانشمندان معتقدند، این جرم شبه‌سیاره‌ای و بسیار کوچک در حال چرخش به دور سیاره ای بزرگ‌تر مشاهده شده که به عقیده ستاره‌شناسان نخستین قمر فراخورشیدی خواهد بود. طبق نظر دیگر محققان، جرم کیهانی بزرگ‌تری که این قمر به دور آن در حال چرخش است، خواص یک ستاره را ندارد. از سوی دیگر این جرم به قدری کوچک است که فرضیه سیاره بودنش نیز منتفی می‌شود، بنابراین به احتمال زیاد این جرم کیهانی جایگاه نخستین قمر فراخورشیدی را به خود اختصاص خواهد داد.

این سیاره فراخورشیدی و قمر آن در فاصله یک هزار و ۸۰۰ سال نوری از زمین واقع شده است؛ جرم این سیاره چهار برابر مشتری است. البته اخترشناسان کاملا مطمئن نیستند که این دو جرم، یک سیاره فراخورشیدی و قمر آن باشد. بر اساس نظریه دیگر، این اجرام آسمانی در فاصله دورتر از یک هزار و ۸۰۰ سال نوری واقع شده‌اند و این سیاره در حقیقت یک ستاره بسیار کوچک و قمر آن نیز یک سیاره در اندازه نپتون است؛ در غیر اینصورت، این سیاره فاقد ستاره میزبان بوده و بصورت آزاد در فضا شناور است. رصد لحظه‌به‌لحظه این جرم کیهانی تازه کشف شده از سوی محققان مهم‌ترین رویداد نجومی اخیربوده است.



تاريخ : جمعه ٦ دی ۱۳٩٢ | ۱٠:٤٥ ‎ق.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

مخلوط معلق برخی از ذرات دانه‌ای در مایعات باعث می‌شود که ماده‌ی سیال در مقابل نیروی برشی (مانند حرکت سریع دست در مایع) عکس العمل‌های غیر منتظره‌ای نشان دهد. برای مثال، برخی مواد در چنین شرایطی چنان غلیظ می‌شوند که ناگهان از حالت مایع به جامد تبدیل می‌شوند. این رفتار با علم دینامیک سیالات سنتی کاملاً توجیه‌پذیر نیست. فیزیک‌پیشگانی در سیتی‌کالج نیویورک این خاصیت را مورد مطالعه قرار داده و مدلی  ساخته‌اند که جواب‌گوی بسیاری از آزمایش‌های گوناگون گذشته در این مورد است.‌

    زنجیره‌های درهم موجب غلیظ کنندگی برشی می‌شوند

شبیه‌سازی جدیدی، برگرفته از ترکیب دینامیک سیالات و دینامیک دانه‌ای، می‌تواند اطلاعات برجسته‌ای درباره قدرت غلیظ کنندگی برشی ناپیوسته - اثر شگفت انگیزی که باعث می‌شود برخی سیالات ناگهان مانند جامد رفتار کنند- فراهم کند. این مدل که توسط پژوهش ‌گرانیدر آمریکا ساخته شده، منطبق بر مشاهدات کاربردی کلیدی است، و به دانش پژوهان کمک خواهد کرد به فنون تازه‌ای بر پایۀ غلیظ کنندگی برشی دست پیدا کنند- مانند ساختن زره (ژاکت ضد گلوله) انعطاف پذیر.  مخلوط ذرات جامد بسیار ریز که در مایع پراکنده شده‌اند می‌توانند گستره‌ای از خواص را بروز دهند که فیزیک‌پژوهان نمی‌توانند به طور کامل آن را توسط دینامیک سیالات سنتی درک کنند. ویژه‌ترین خاصیت آن‌ها این است که دارای واکشسانی (ویسکوزیته) ثابتی نیستند: برخی از مخلوط‌ها زمانی که با شدت بیشتری به‌هم‌زده یا هل داده می شوند، رقیق‌تر می‌شوند، در حالی که برخی دیگر غلیظ‌تر. آلبرت اینشتین نخستین کسی بود که در 1906 تأثیر ذرات معلق را در واکشسانی ارزیابی کرد و از آن موقع تاکنون مدل‌های نظری متعددی ارائه شده‌اند. اما هیچ‌یک از این‌ها نتوانسته است غلیظ کنندگی برشی ناپیوسته(مثل جامد شدن ناگهانی مخلوط نشاسته ذرت در آب که به سادگی قابل مشاهده است( را کاملا توصیف کند.  در این پژوهش جدید، ریوهی سیتو (Ryohei Seto) و همکارانش در سیتی کالج نیویورک(City College of New York) به طبیعت اصلی یک مخلوط  دقت کردند -مخلوطی از دانه‌های جامد در محیط مایع. این مشاهده آن‌ها را بر آن داشت که گمان‌هایشان را در دینامیک سیالات و فیزیک دانه‌ای با هم ترکیب کنند. در مدل‌های دینامیک سیالات، ذرات معلق اجازه برخورد ندارند، و تمام برهم کنش‌ها با وساطت محیطِ سیال انجام می‌پذیرد. در مقابل، در فیزیک دانه‌ای، یا محیطی وجود ندارد، و یا محیط، گازی است که در برابر تماس ذرات مقاومت ناچیزی دارد. بنابراین دینامیکِ بزرگ‌مقیاسِ فیزیک دانه‌ای از برهم کنش‌های میان دانه‌ها تشکیل شده است.

زنجیره‌های نیرو

واکشسانی عمدتاً به این دلیل ایجاد می‌شود که تحت فشارهای برشی کم، در حالی که مخلوط جا به جا می‌شود، مایع می‌خواهد به سختی و با فشار خود را میان ذرات جامد جا دهد. در واقع، تماس‌های مستقیمی بین ذرات وجود دارد که واکشسانی را بیشتر می‌کند. نیروهایی که به یک ذره وارد می‌شوند گاهی مستقیماً به ذره بعدی منتقل می‌شوند؛ بدین صورت، زنجیره‌ای از ذرات ایجاد می‌شود که با هم حرکت می‌کنند. اما از آنجا که این زنجیره‌های نیرو پراکنده و کوتاه هستند، تأثیر چندانی بر رفتارِ بزرگ‌مقیاسِ مخلوط ندارند.

اما هنگامی که نیروی برشی از حدی بیشتر شود، ذرات بیشتر به سمت یکدیگر هل داده شده، تماس های مستقیم بین آن‌ها بیشتر می‌شود و این مانع از آن می‌شود که مایع با سرعت کافی بین ذرات جاری شود. این امر باعث می‌شود که زنجیره‌های بیشتری از ذرات با هم حرکت کنند و این زنجیره‌ها درازتر شوند. در نقطه خاصی، این زنجیره‌ها در یکدیگر گیر می‌کنند و به یکدیگر قفل می‌شوند و مخلوط تبدیل به جامدِ بی‌شکلی می‌شود که جاهای خالی بین ذراتِ آن را مایع پر کرده است.

در حالی که این گونه رفتارهای تراکمی در فیزیک دانه‌ای به خوبی درک شده، این مدلِ پژوهش‌گرِ نیویورکی اولین مدلی است که ابتدا از نیروهای اولیه بر روی یک ذره معلق شروع کرده و سپس عبور از حالت مایع به جامد را تشریح کرده است. سیتو می‌گوید،«ما از  فرضیه‌های اولیه‌‌ای که  فیزیک پژوهانِ دینامیک سیالات با آن آشنا هستند شروع کرده، سپس نظریه‌های تماس ذره‌ای را وارد کردیم. آنگاه مدلی را از فیزیک دانه‌ای عاریه گرفتیم تا تماس را تشریح کنیم. بنابر این کار ما بین دو جستار (فیزیک) پل زده است».

 نتایج گستره‌ای از آزمایش‌هایی که در آزمایشگاه‌های گوناگونی بدست آمده بودند، با این مدل نیز با موفقیت به دست آمد. سیتو توضیح می‌دهد که نتایجی که سابقاً به طرق مختلف تعبیر شده بودند اکنون با مدل این گروه، توجیه یگانه‌ای پیدا کرده‌اند.

هاینریک جاگِر(Heinrich Jaeger) در دانشگاه شیکاگو (University of Chicago)تحت تأثیر کار این گروه قرار گرفته است. «من نسبت به این مقاله بسیار مشتاق هستم، چرا که دو اندیشه را از دو دیدگاه مختلف ترکیب کرده است: دیدگاه دانه‌ای که از کنش‌های جامد بر جامد شروع می‌کند و سپس می پردازد به این که وقتی مایع اضافه شود، چه پیش خواهد آمد، و دیدگاه رئولوژیِ مخلوطِ معلق که از مایع شروع می‌کند و سپس می‌اندیشد به اینکه وقتی ذرات را وارد کردید، چه اتفاقی می‌افتد.»

سیتو و جاگِر هر دو اظهار می‍‌کنند که این کار، سوای جذابیت علمی، کاربردهای فنی نیز دارد. «غلیظ کنندگی برشی ناپیوسته به طور معمول در صنعت به چشم یک مشکل دیده می‌شود. اگر بخواهید این مخلوط‌های ذرات معلق غلیظ را از طریق لوله حمل کنید، و آنها ناگهان قفل کنند، این یک فاجعه بالقوه است. بنابراین بسیار مهم است بتوانیم این رفتار را به شکل مناسبی کنترل کنیم». او اضافه می‌کند که کاربردهای مطلوب دیگری نیز وجود دارند، مانند ژاکت‌های ضد ضربه انعطاف پذیر یا دیگر لباس‌های محافظ. «به هنگام تحرکِ آرام، مواد مانند مایع رفتار می‌کنند، ولی ضربه‌های ناگهانی می‌توانند غلیظ کنندگی برشی را فعال کنند، که فورا مواد را به فرم شبه جامد تبدیل می‌کند».



تاريخ : جمعه ٦ دی ۱۳٩٢ | ۱٠:٤٢ ‎ق.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()


دانشمندان در تلاش برای یافتن تعریف دوباره کیلوگرم با استفاده از خلأ هستند.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، از میان تمامی واحدهای استاندارد مورد استفاده در سراسر جهان، کیلوگرم (واحد رسمی جرم در سیستم بین‌المللی واحدها) تنها واحدی است که هنوز هم به شیئ فیزیکی برای تعریف آن متکی است.

به گفته پاتریک آبوت از موسسه ملی استاندارد و فناوری (NIST) در گایترسبرگ، بازبینی این تعریف اندازه‌گیری‌های خلأمحوری را می‌طلبد که محققان هنوز هم قادر به انجام آن نیستند.

آبوت در شصتمین نمایشگاه و سمپوزیوم بین‌المللی AVS که از تاریخ 27 اکتبر تا یکم نوامبر در کالیفرنیا برگزار شد، نتیجه تلاش‌هایی کنونی در صنعت خلأ برای بازتعریف کیلوگرم را ارائه کرده است.

آبوت همچنین در این نشست طراحی سیستمی جدید توسط تیم خود را توصیف می‌کند که امکان مقایسه مستقیم یک شیء در حال وزن‌شدن در خلأ یا خارج از خلأ را فراهم می‌کند.

این تنها پروژه از نوع خود در جهان است و آبوت و همکارانش معتقدند این موفقیت در ارائه دقیق کیلوگرم بازتعریف‌شده بسیار حیاتی خواهد بود.

کیلوگرم رسمی به نام «کیلوگرم نمونه اولیه بین‌المللی» (IPK) در دفتری خارج از پاریس نگه‌داری می‌شود و به عنوان استانداردی عمل می‌کند که نمونه اولیه کیلوگرم‌های تمامی ملل طی 125 سال اخیر با آن مقایسه شده‌اند.

هر چند دهه‌ یک بار، نمونه‌های اولیه ملی معمولا با دست به فرانسه حمل می‌شوند و در آن‌جا در مقایسه با IPK اندازه‌گیری می‌شوند.

اما عدم‌ هماهنگی‌های بین نمونه‌های اولیه ملی و نمونه رسمی هر صد سال با نرخ 0.050 میلی‌گرم‌ در حال افزایش بوده و کسی دلیل این امر را نمی‌داند.

هنوز مشخص نیست که آیا IPK در حال سبک‌تر شدن است یا این که نمونه‌های اولیه ملی در حال سنگین‌ترشدن هستند.

به گفته آبوت، از دست دادن جرم به دلیل فرسایش بعید به نظر می‌رسد، زیرا به ندرت از اتاقک خود بیرون آورده شده است.

به منظور حل این اختلافات، انجمن بین‌ا‌لمللی معیارشناسان (محققانی که علم اندازه‌گیری را مطالعه می‌کنند)، در سال 2007 تصمیم گرفتند خود را از نمونه اولیه خلاص و کیلوگرم را بازتعریف می‌کند.

آن‌ها سرانجام ثابت پلانک را برای بازتعریف برگزیدند، زیرا رابطه بین انرژی یک فوتون و فرکانس نوری که ساطع می‌کند، را توصیف می‌کند.

برای اطمینان از توافق بین سیستم کنونی IPK و کیلوگرم تعریف‌شده پلانک، محققان به ارتقای اندازه‌گیری‌شان برای عدم قطعیت نسبی نیاز خواهند داشت.

هم‌اکنون محققان از دو نوع آزمایش برای اندازه‌گیری ثابت پلانک استفاده می‌کنند و هر دوی این آزمایش‌ها به خلا نیاز دارند.



تاريخ : جمعه ٦ دی ۱۳٩٢ | ۱٠:۳٩ ‎ق.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

هفته گذشته ناسا اعلام کرد فضاپیمای وویجر 1 که 36 سال پیش به فضا پرتاب شد، رسما از منظومه شمسی خارج شده و پا به فضای میان ستاره‌ای گذاشته است. این خبر اگرچه در ذات خود خبر بسیار مهیجی است؛ اما در عین حال، سوالات زیادی را ایجاد کرده است: چه اطلاعاتی را می‌توان از وویجر 1 دریافت کرد؟ چطور با گذشت این همه سال وویجر 1 هنوز نیروی مورد نیاز خود را تامین می‌کند؟ چه زمانی وویجر 1 با آدم فضایی‌ها مواجه خواهد شد؟
خوشبختانه، دانشمندان و مهندسان پشت سر این پروژه به بسیاری از این سوالات پاسخ داده‌اند که گزیده آنها را با هم مرور می‌کنیم.
ویجر 1
با توجه به اینکه وویجر 1 هم اکنون بسیار دورتر از آنچه انتظار می‌رفت قرار دارد، چطور هنوز می‌توان اطلاعات ارسالی آن را دریافت کرد؟
بخش اعظم آن مرهون پیشرفت چشمگیر فناوری روی زمین طی دهه گذشته است که ما را قادر ساخته سیگنال‌های بسیار ضعیف رادیویی را از فاصله‌ای بسیار دور دریافت کنیم.

آیا وویجر 1 هنوز قادر به گرفتن عکس و ارسال آن به زمین است؟
پس از گرفتن عکس معروف «نقطه آبی کم‌فروغ» در سال 1990 / بهمن 1368، دوربین‌های وویجر 1 خاموش شدند تا در انرژی مصرفی و حافظه رایانه‌ای آن صرفه‌جویی شود.

تمایز میان فضای میان ستاره‌ای و فضایی که به عنوان منظومه شمسی شناخته می‌شود چیست؟
در اصل هنوز هم تفاوت کاملا واضحی میان این دو وجود ندارد. هم اکنون تفاوت این دو بر مبنای تعریف پلاسما و ذرات است. در حال حاضر، وویجر 1 توسط ذراتی احاطه شده که از سایر ستارگان، و نه از خورشید آمده‌اند. اما پیش از این، وویجر در احاطه ذراتی با منشاء خورشید بود. سایر تعاریف نیز در بر گیرنده الزامات تغییرات جهت میدان مغناطیسی است.
ویجر 1
چه مدت طول می‌کشد تا سیگنالی از وویجر 1 به زمین برسد؟
سیگنال‌های ارسالی توسط وویجر با سرعت نور حرکت می‌کنند، 17 ساعت طول می‌کشد تا به زمین برسد.

وویجر 1 چه نوع اطلاعاتی را به زمین ارسال می‌کند؟
اطلاعات علمی که در حال حاضر توسط وویجر 1 به زمین ارسال می‌شود عبارتند از: اندازه‌گیری‌های ذرات پر انرژی، داده‌های مغناطیس‌سنجی، داده‌های امواج رادیو پلاسما، اندازه‌گیری‌های طیف فرابنفش (که در حال حاضر به نفوذ ذرات میان ستاره‌ای واکنش می‌دهد).

چه مدت طول می‌کشد تا انرژی وویجر 1 تمام شود؟
انرژی کافی برای کار کردن فضاپیما و همه ابزارهای علمی آن تا سال 2020 / 1399 وجود دارد. در آن زمان، ما شروع به خاموش کردن تدریجی ابزارهای علمی آن می‌کنیم که تا سال 2025 / 1404 طول خواهد کشید. در نهایت، ماموریت صرفا مهندسی وویجر 1 تا سال 2036 / 1415 امکان‌پذیر است.
ویجر 1
پس از آنکه وویجرها خاموش شدند، آیا ما کماکان قادر به ردیابی آنها خواهیم بود؟
متاسفانه خیر. بدون وجود سیگنال ارسالی از فضاپیما نمی‌توان موقعیت آن را در فضا شناسایی کرد.

آیا وویجر تا ابد به راه خود ادامه خواهد داد؟
سرعت فعلی ویجر 60 هزار کیلومتر بر ساعت است و تغییری در آن ایجاد نخواهد شد. بنابراین ویجر تا ابد به حرکت خود ادامه می‌دهد.

در مقایسه با گوشی‌های همراه هوشمند امروزی، پردازشگر و حافظه وویجر 1 چه وضعیتی دارد؟
حافظه آن 270 هزار بار ضعیف‌تر است، و عملا هیچ پردازنده واقعی به معنای امروزی در آن وجود ندارد.
ویجر 1
در صورتی‌که وویجر 1 با نشانه‌ای تردیدناپذیر از حیات بیگانه روبه‌رو شود، آیا پروسه عملیاتی خاص یا رسمی برای مواجهه با آن وجود دارد؟
متاسفانه در دفترچه راهنمای علمی ماموریت، هیچ اشاره‌ای به این نکته نشده است!

 

منبع : خبرآنلاین



تاريخ : شنبه ۳٠ شهریور ۱۳٩٢ | ٦:۱۳ ‎ب.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

دانشمندان دانشگاه ایست‌آنگلیا مدعی‌اند، شرایط قابل‌زیستن بر روی زمین برای دست کم 1.75 میلیارد سال دیگر ممکن خواهد بود.

این یافته‌ها عمر قابل‌زیستن زمین را بر اساس فاصله این سیاره از خورشید و دماهایی که در آن‌ها آب مایع برای گیاهان وجود خواهد داشت، آشکارسازی کرده است.

تیم تحقیاتی برای انجام مطالعه خود از ستارگان الهام گرفت و با استفاده از سیاره‌های تازه‌کشف‌شده در خارج از منظومه شمسی (سیارات فراخورشیدی) به عنوان نمونه‌های مورد مطالعه، پتانسیل این سیارات را برای میزبانی حیات بررسی کرد.

این تحقیق که به رهبری آندرو راشبی از مدرسه علوم محیطی دانشگاه ایست‌آنگلیا صورت گرفت، از مفهوم «دامنه قابل‌زیستن» برای انجام تخمین‌های خود استفاده کرد.

این تئوری بر فاصله سیاره از ستاره میزبان و دماهایی استوار است که در آن‌ها آب مایع بر روی سطح وجود دارد.

محققان از مدل‌های تکامل ستاره‌ای برای تخمین پایان عمر قابل‌زیستن از طریق تعیین زمانی که در آن سیاره دیگر قابل‌زیستن نخواهد بود، استفاده کردند.

آن‌ها تخمین زدند که زمین در جایی بین 1.75 تا 3.25 میلیارد سال دیگر قابل‌زیست نخواهد بود.

پس از این نقطه زمین به "حوزه داغ" خورشیدی با دماهایی بسیار بالا وارد خواهد شد، به طوری که دریاها تبخیر می‌شوند. در این نقطه رویدادهای فاجعه‌آمیز و انقراض گرمایی برای تمامی حیات وجود خواهند داشت.

این در حالی است که شرایط زیستن برای انسان‌ها و دیگر ارگانیسم‌های پیچیده بسیار زودتر از این زمان، غیرممکن خواهد شد.

انسان‌ها حتی با افزایش کوچک دما دچار مشکل می‌شوند و در نزدیکی این انتها فقط میکروب‌های موجود در محیط‌های نامحسوس قادر به تحمل گرما خواهند بود.

میزان زمان قابل‌زیستن بر روی یک سیاره از اهمیت فراوانی برخوردار است، زیرا نکاتی را درخصوص پتانسیل تکامل زندگی پیچیده در اختیار می‌گذارد.

تقربیا هزار سیاره در خارج از منظومه شمسی توسط ستاره‌شناسان شناسایی شده‌اند و تیم تحقیقاتی تعدادی از آن‌ها را به عنوان نمونه موردی آزمایش کرد.

جزئیات این یافته‌ها در مجله Astrobiology منتشر شد.



تاريخ : شنبه ۳٠ شهریور ۱۳٩٢ | ٦:۱۱ ‎ب.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

همشهری آنلاین: شرکت EPFL و سیستم‌های فضایی سوئیس (S۳) با همکاری یکدیگر ماهواره CleanSpace One را با هدف جمع‌آوری پسماند فضایی ارائه داده‌اند

به گزارش ایسنا، تخمین زده می‌شود بیش از 16 هزار قطعه پسماند فضایی حول زمین می‌چرخند که قطر آن‌ها بیش از 10 سانتی‌متر گزارش شده است.

این میزان در فضا زیاد به نظر نمی‌رسد، اما ماهواره‌ها تمایل دارند در مدارهای مشابه جمع شوند و تصادم ماهواره‌ای مانند آنچه در سال 2009 بین Iridium 33 و Kosmos-2251 رخ داد، این تعداد را به طور استثنایی افزایش می‌دهد.

در صورت رخداد چنین رویدادی، سفرهای فضایی بسیار هزینه‌بر و دشوارتر می‌شوند.

هم‌اکنون طرح‌های بسیاری برای کاهش خطر راهپیمایی ماهواره‌ها وجود دارند.

این رویکردها شامل نصب میکروپیشرانه‌ها یا بادبان‌های خورشیدی به عنوان شیوه‌ای برای راندن پسماندها به درون جو یا اعماق فضا است، اما هنوز این پرسش مطرح است که چگونه باید با پسماندهایی که از پیش وجود دارند، برخورد کرد.

یک پاسخ ماهواره CleanSpace One است که برای اوج‌گیری در سال 2018 برنامه‌ریزی شده و هم‌اکنون تحت توسعه EPFL قرار دارد و نسخه کنونی آن فقط 30 کیلوگرم وزن دارد.

این نسخه از فناوری‌های متعدد و اجزای کلیدی که با شرکای متعدد، شامل آژانس فضایی اروپا، طراحی شده، بهره می‌برد.

سامانه جدید مجهز به پیشرانه‌هایی است و برای برخورد با ماهواره‌های غیرقابل‌استفاده طراحی شده است.

زمانی که این ماهواره در ایستگاه قرار گیرد، یک پنجه پسماندها را گیر می‌اندازد و ماهواره پسماند را به درون جو زمین می‌راند.

در نخستین آزمایش، سامانه جدید با یک نانوماهواره بدون‌کاربرد سوئیسی با عرض فقط 10 سانتی‌متری ملاقات خواهد کرد.



تاريخ : شنبه ۳٠ شهریور ۱۳٩٢ | ٦:۱٠ ‎ب.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

در پی مکاتبه یک دانش آموز هفت ساله انگلیسی با آژانس فضایی ناسا و ابراز علاقه‌مندی او برای فضانورد شدن در آینده، روابط عمومی ناسا در نامه ای از او قدردانی و هدایایی برای این کوچکترین داوطلب فضانوردی ارسال کرد.

به گزارش سرویس فناوری ایسنا، دکستر که با شنیدن خبرهایی درباره پروژه مارس وان(اعزام افراد داوطلب به سفر بی بازگشت به مریخ) تصور کرده بود ناسا به دنبال فضانوردی برای سفر به مریخ است نامه ای به این شرح به ناسا نوشت:

 

«ناسای عزیز، اسم من دکستر است، من شنیده ام که شما می خواهید دو نفر را به مریخ بفرستید، من هم دوست دارم بیایم، اما نمی توانم. در آینده دوست دارم بیایم. برای این که فضانورد بشوم چه کارهایی باید انجام بدهم؟

با تشکر دکستر»

 

روابط عمومی سازمان فضایی ناسا هم ضمن با ارسال چند پوستر در نامه ای این کودک را مورد تشویق قرار داد.

در این نامه آمده است: «به نیابت از ناسا، ممنونیم که برای ما نامه ارسال کردید. ناسا می خواهد که بدانید تفکرات و علاقه برای تحقیقات فضایی آینده شما برای ما حائز اهمیت است و امیدواریم تا آنجا که می توانید به یادگیری برنامه های فضایی، ماموریت ها و یافته های ناسا ادامه دهید. فکر کن، تا چند سال دیگر شما می توانید به عنوان یکی از پیشروان این صنعت به درک بهتر انسان ها از سیاره زمین و فضا کمک کنید. در زیر وب سایت های ناسا آورده شده است که حاوی اطلاعات مفیدی در خصوص فعالیت ها و برنامه های فضایی ناسا می‌باشند. اگر شما یا مدرسه تان رایانه‌ای که قابل اتصال به اینترنت باشد ندارد می توانید به کتابخانه عمومی محلتان رجوع کنید و از رایانه‌های آنها استفاده کنید.

باز هم از نامه شما ممنونیم. به علاقه شما به ناسا ارج می نهیم. ناسا موفقیت شما را در کسب نمرات خوب در مدرسه آرزو می کند.»

 

نحوه تعامل آژانس فضایی ناسا با کودکان و نوجوانان و برنامه‌های وسیع آن در جلب علاقه و توجه عموم به فناوری فضایی و بها دادن و تقدیر از علاقه و اشتیاق اقشار مختلف مردم به برنامه های فضایی با اقداماتی این چنینی، راه اندازی وب‌سایت‌های مختلف ویژه کودکان و نوجوانان، برگزاری مسابقات، بازدیدها و برنامه های مختلف علمی، آموزشی، ترویجی از سطح زیر دبستان و ... می‌تواند برای برخی سازمان‌های فضایی که اوج فعالیت‌های ترویجی آنها برگزاری سالانه یکی، دو مسابقه پرتاب موشک‌های کاغذی و آبی در یکی، دو بوستان شهری - آن هم مناسبتی و از سر رفع تکلیف - است، درس آموز باشد.



تاريخ : شنبه ۳٠ شهریور ۱۳٩٢ | ٦:٠٦ ‎ب.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

مدل قدیمی کوارک آزاد در توصیف هادرون‌های حاوی کوارک b خوب عمل نمی‌کند. بنابراین دانشمندان مدل گسترش کوارک سنگین را مطرح کرده‌اند که برهمکنش میان کوارک‌ها را در بر می گیرد. محققان LHCb با اندازه‌گیری طول‌عمر هادرون Lb و مزون پاد B، همخوانی آن‌ها را با پیش‌بینی این مدل جدید نشان داده‌اند.

برای درک چندین گیگابایت داده‌ای که از برخورددهنده بزرگ هادرونی بیرون می‌آید، فیزیکدانان نیاز به مدل‌های نظری دارند تا نشان دهند که کوارک‌ها و گلئون‌ها چگونه ذرات بزرگتر یعنی هادرون‌ها را شکل می‌دهند. برای هادرون‌های حاوی کوارک نسبتا سنگین Λb رهیافت اولیه – مدل کوارک آزاد – خوب کار نمی‌‌کند، بنابراین پژوهشگران مدل «گسترش کوارک سنگین» را ساختند که برهمکنش میان کوارک‌ها را به حساب می‌آورد. در مقاله‌ای از فیزیکال ریویو لترز، مشارکت LHCb داده برخورد پرانرژی را گزارش می‌کند که حمایت قوی از نظریه گسترش کوارک سنگین است – روشی که تبدیل به بهترین رویکرد برای محاسبات مهم شده است.

یکی از آزمون‌های این نظریه، نگاه به طول‌عمر دو موجود کاملا متفاوت است: هادرون Lb (حاوی کوارک بالا،پایین و ته) و مزون پاد B (حاوی یک پادکوارک پایین و یک کوارک ته). بر اساس گسترش کوارک سنگین، طول عمر دو ذره باید مغلوب کوارک b باشد. بنابراین با اختلاف چنددرصدی با هم برابر هستند. هرچند، داده جد LHC یعنی LEP نشان داد که Lb با فاصله زیاد طول‌عمر کوتاه‌تری نسبت به مزون B دارد.

اکنون داده‌های بهتری توسط پژوهشگران LHCb منتشر شده که واپاشی‌های Lb و پاد B را در برخوردهای پروتون-پروتون ۷ تراالکترون‌ولتی مطالعه کرده‌اند. آن‌ها نسبت طول‌عمرها را ۰.۹۷۶ به دست آورده‌اند که با پیش‌بینی گسترش کوارک سنگین همخوانی دارد. به علاوه، پیش‌بینی بدون اصلاح مدل به دست آمده که از این نحوه نگرش به کوارک‌ها در هادرون‌ها پشتیبانی می‌کند.

 

منبع : psi.com



تاريخ : شنبه ۳٠ شهریور ۱۳٩٢ | ٥:٤٥ ‎ب.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

تیمی از محققان دانشگاه سان‌فرانسیسکو با همکاری یک دانشمند ایرانی برای اولین بار در جهان توانسته‌اند ماده شکاف باند فوتونیک نامنظم دو بعدی که به عنوان بستری برای کنترل نور به طرزی بی‌سابقه طراحی شده را به نمایش بگذارند.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، ماده جدید ساخته شده با همکاری سیدرضا هاشمی‌زاد به محققان اجازه خواهد داد تا جریان و تابش نور را به شیوه‌های جدید از طریق جداسازی از مسیرهای بسیار زاویه‌ای و محدود نور دیکته شده در داخل بلورهای فوتونیک منظم دستکاری کنند.

در عوض ماده جدید می‌تواند به راههایی با شکل دلخواه، موجدار، منحنی و به شدت خم برای هدایت نور منجر شود.

کاربردهای این مواد جدید در آینده محقق خواهد شد، اما شاید بتوان از آنها برای پنلهای خورشیدی بصرفه‌تر و نمایشگرهای درخشان استفاده کرد. نور با شکل آزاد که در میان مواد حرکت کرده می‌تواند بطور خاص برای طراحی مدارهای نوری جمع‌وجور در پردازش سیگنال و ارتباط از راه دور مفید باشد.

شکاف باند فوتونیک به هدایت فوتونها به شیوه مشابه هدایت جریان الکترونها توسط نیمه‌رساناها در دستگاههای الکترونیکی مدرن کمک می‌کند. محققان با مسدود کردن نور با انرژی یا فرکانس خاص بطوری که نتواند در ماده منتشر شده یا وجود داشته باشد، به این دستاورد رسیده‌اند.

مواد شکاف نوری فوتونیک در طبیعت بسیار نادرند؛ اگرچه می‌توان آنها را بر روی بال رنگین‌کمانی برخی پروانه‌ها و یا روی سنگهای اوپال که طول موجهای خاص نور قادر به ورود به تمام زوایا نبوده، قابل مشاهده هستند.

همیشه باورها بر این بوده که یک شکاف باند فوتونیکی در مواد ساخته شده باید بر بازتاب در لایه‌های سازه‌های بلوری مانند بلورهای سیلیکون تکیه داشته باشد اما اخیرا دانشمندان با استفاده از شبیه‌سازیهای عددی پیش‌بینی کرده‌اند که امکان برخورداری از شکاف باند فوتونیکی در ساختارهای نامنظم وجود دارد.

یک الگوی دوره‌ای منظم مانند کاشی‌های کف حمام تنها با شکلهای خاص مانند شش ضلعی، مثلث یا مربع قابل ساخت است. به این دلیل، مواد شکاف باند فوتونیکی منظم دوره‌ای به انتقال نور در مسیرهای خاص در امتداد جهتهای خاص بلور محدود هستند.

ماده جدید هاشمی‌زاد و همکارانش نامنظم بوده و از این رو به تقارن چرخشی خاص مانند کاشی‌های حمام محدود نیست. این امر بدان معنی است که می‌توان آنها را همسانگرد ساخت.

به گفته محققان، این ترکیب ویژگیها به ارائه بستر با شکل آزاد خواهد پرداخت تا دانشمندان بتوانند هر نوع مسیر خم شده یا منحنی را برای هدایت جریان نور انتخاب کنند.

از آنجایی که این ماده در همه جهات مشابه بوده، از ویژگیهای فوتونیک مشابه در همه جهات برخوردار است. این کیفیت ممکن است در تجهیزات آینده که نیازمند جمع‌آ‌وری یا تابش نور در یک راه یکسان مانند پنل انرژی خورشیدی یا نمایشگر هستند، مفید باشد.

محققان با یک الگوی نقطه برای طراحی مواد نامنظم کارشان را آغاز کردند. این طرح سپس به شکل یک فایل رایانه‌ای برای چاپ سه‌بعدی ساختار پایه با حفره‌ها و شکافهای دقیق که مونتاژ میله‌ها و ورقه های آلومینیوم را هدایت می‌کردند، تبدیل شد.

ماده جدید در مقیاس یک سانتیمتری ساخته شده و با ریزموجها که از طول موج طولانی‌تری نسبت به نور مرئی برخوردارند، آزمایش شده است. محققان بر این باورند که می‌توانند بزودی این ماده را به مقیاسهای کوچکتر تبدیل کرده تا طول‌موجهای کوتاهتر نور مرئی و مادون قرمز انتقال دهد.

آنها اکنون در حال کار برای ساخت این مواد در مقیاس 500 نانومتر هستند.

این پژوهش در مجله مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم منتشر شده است.



تاريخ : چهارشنبه ٢٧ شهریور ۱۳٩٢ | ۱۱:۳٥ ‎ق.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

دانشمندان فیزیک نظری در موسسه فناوری کالیفرنیا اعلام کردند که اگر سنگین ترین ذرات بنیادین شناسایی شده سنگینتر از تصور دانشمندان باشد، کل کیهان ممکن است ظرف 10 میلیارد سال آینده و حتی زودتر به پایان برسد.

پروتنها و نوترونها که هسته اتمها را می سازند از ذرات بنیادینی به نام کوارک تشکیل شده اند. پروتنها و نوترونها از سبکترین و ثابتترین حالت کوارکها تشکیل شده که به آنها کوارک بالا و کوارک پایین گفته می شود.

کوارک بالا (Up quark)یکی از کوارکهای مهم از این جهت است که ذرات هسته‌ ای را می ‌سازد. کوارک بالا سبک ترین کوارک میان کوارکهای دیگر است و در مدل استاندارد فیزیک هسته‌ ای کوارک بالا سازنده ذرات هسته ‌ای است.

کوارک پایین (Down quark) دومین کوارک از لحاظ سبکی است و اولین کوارک از لحاظ دارا بودن بار الکتریکی است. در مدل استاندارد در فیزیک کوارک پایین و کوارک بالا به تنهایی پروتون و نوترون را می سازند. پروتون از یک کوارک پایین و دو کوارک بالا ساخته شده ‌است اما نوترون از دو کوارک پایین و یک کوارک بالا ساخته شده ‌است.

سنگینترین و غیرثابت ترین حالکت کوارکها، کوارک سر (Top quark) است که آزمایشهای کنونی نشان می دهد 184 مرتبه سنگین تر از پروتون است.

اکنون فیزیکدانهای نظری به این نتیجه رسیده اند که اگر کوارک سر سنگینتر از چیزی باشد که آنها اعتقاد دارند، انرژی که خلاء را اشباع می کند روزی بی ثابت می شود.

شان کارول فیزیکدان نظری از موسسه فناوری کالیفرنیا گفت: اگر خلا بی ثبات شود، همه ما از بین می رویم.

در چنین شرایطی نخست حبابهای میکروسکوپی ظاهر شده و بر میدان هیگز که در فضا فراوان بوده و مسئول جرمهای ذراتی چون الکترون و کوارک بوده تأثیر می گذارد.

این حبابها موجب می شود که میدان هیگز انرژی کمتری از مقدار کنونی خود داشته باشد. اگر یک حباب به زمین اصابت کند، جرم تمام ذراتی که به میدان هیگز وابسته اند تغییر می کند و هیچ موجود زنده ای باقی نمی ماند. این حبابها ممکن است هر 20 میلیارد سال یا زمانی نزدیک به آن ظاهر شوند. درحال حاضر سن کیهان 13.8 میلیارد سال است، بنابرین تقریبا 10 میلیارد سال دیگر برای حیات کیهان زمان باقی مانده است.

کیهان ، گیتی یا جهان به طور عمومی به عنوان کلیت وجود تعریف می شود که شامل سیاره ها، ستاره ها، کهکشانها، محتویات فضای میان کهکشانی و تمام ماده و انرژی می شود.

کنجکاو



تاريخ : چهارشنبه ٢٧ شهریور ۱۳٩٢ | ۱۱:۳٤ ‎ق.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

دانشمندان فرایند موجود در "کارخانه کیهانی" تولید‌کننده بلوک‌های سازنده حیات (آمینواسیدها) را کشف کردند.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، تیمی از محققان امپریال کالج لندن، دانشگاه کنت و آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور دریافتند هنگامی که دنباله‌دارهای یخی با یک سیاره تصادم پیدا می‌کنند، آمینواسیدها می‌توانند تولید شوند.

این بلوک‌های سازنده اساسی همچنین چنانچه یک شهاب‌سنگ صخره‌ای به یک سیاره با سطح یخی برخورد کند، تولید می‌شوند.

محققان بر این باورند این فرایند بخشی از معمای موجود را حل می‌کند که حیات چگونه پس از یک بازه زمانی بین 4.5 و 3.8 میلیون سال پیش و زمانی که زمین توسط دنباله‌دارها و شهاب‌سنگ‌ها بمباران شد، بر روی این سیاره شکل گرفت.

مطالعه جدید نشان می‌دهد بلوک‌های سازنده حیات می‌توانند در هر جایی در منظومه شمسی و فراتر از آن مونتاژ شوند، اما آن‌ها به شرایط مناسب برای شکل‌دادن حیات نیاز دارند.

تحقیق جدید دامنه مکان‌های شکل‌گیری این اجزای مهم را در منظومه شمسی گسترده می‌کند.

این مطالعه همچنین مکانیسم ساده‌ای را نشان می‌دهد که توسط آن می‌توان از ترکیبی از مولکول‌های ساده مانند آب و یخ دی‌اکسید کربن به مولکول پیچیده‌تری مانند آمینواسید رسید.

این نخستین گام به سمت حیات است؛ گام بعدی تکامل‌یافتن از یک آمینواسید به مولکول‌های پیچیده‌تری از جمله پروتئین‌هاست.

فراوانی یخ بر روی سطوح انسدالوس و اروپا که به ترتیب قمرهای مدارگرد زحل و ژوپیتر هستند، می‌توانند زمانی که شهاب‌سنگ‌ها با سطح آن‌ها برخورد می‌کنند، محیط عالی برای شکل‌گیری آمینواسیدها ارائه دهند.

به گفته محققان، هنگامی که دنباله‌داری به یک سیاره برخورد می‌کند، موج شوکی را ایجاد می‌کند که این موج، مولکول‌هایی را تولید می‌کند که آمینواسیدها را می‌سازند. اثر موج شوک همچنین گرمایی ایجاد می‌کند که این مولکو‌ل‌ها را به آمینواسیدها متحول می‌کند.

تیم علمی کشف خود را با بازسازی اثر دنباله‌دار و با شلیک‌کردن موشک‌هایی از طریق یک تفنگ با سرعت بسیار بالا صورت داد.

این تفنگ که در دانشگاه کنت قرار دارد، از گاز فشرده برای جلوبردن موشک با سرعت 7.15 کیلومتر در ثانیه به سمت اهداف ترکیبات یخی (که دارای ترکیب مشابه دنباله‌دار هستند) استفاده کرد.

اثر حاصل آمینواسیدهایی مانند glycine و D-and L-alanine را ایجاد کرد.

جزئیات این موفقیت در Nature Geoscience منتشر شد.

منبع : شبکه فیزیکدانان هوپا



تاريخ : چهارشنبه ٢٧ شهریور ۱۳٩٢ | ۱۱:۳۱ ‎ق.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

«قمر دوم زمین» هدف مفهومی – ابتکاری جدیدی برای یک ماموریت فضایی است. این طرح – که توسط یک محقق در ایتالیا ارائه شده– نور تابیده شده از کروتن (Cruithne) که سیارکی در نزدیکی زمین است را می‌بیند و ماهواره‌ای‌ را برای سفر به آن می‌فرستد.  از ویژگی‌های جالب این ایده ماموریت داشتن دو “برنامه نانویی” مستقل که می‌تواند برای انجام بررسی‌های علمی، زمانی که ماهواره به مقصد می‌رسد به کار گرفته شود.

کروتن، که به سیارک ۳۷۵۳ نیز معروف است، ظاهرا هیچ خطری برای برخورد با زمین ندارد، و در یک رزونانس مداری متوسط ۱:۱ به زمین ثابت شده است. به این معنا که زمین و کروتن تقریبا زمان یکسانی را برای چرخیدن به دور خورشید طی می‌کنند و به نظر می‌رسد که آنها در حال تعقیب یکدیگر هستند. آن‌طور که از زمین دیده می‌شود، کروتن گویی یک مسیر لوبیایی شکل را طی می‌کند، که نقطه حضیض آن در فاصله ۱۲۵۰۰۰۰کیلومتری است- و از این رو است که آنرا قمر دوم زمین می‌نامند.

یادگار منظومه شمسی اولیه

کروتن مورد علاقه بسیاری از دانشمندان است. این جسم و همچنین سیارک‌های بسیار زیاد متعلق به آن، هنوز مواد شیمیایی اولیه را بدون هیچ تغییری، تحت تاثیر فشارهای داخلی و دماهای بالای اولیه حفظ کرده‌‌اند – که می‌تواند به ما بگوید منظومه شمسی چگونه ایجاد شده است. انحراف مداری زیاد کروتن، چالش زیادی را برای رسیدن به آن با استفاده از ماهواره‌های تحقیقاتی ایجاد کرده است. به گفته پیرپائولو پرگولا (Pierpaolo Pergola)، مهندس هوافضا از دانشگاه پیزا «اهداف این بررسی جدید، یک رهیافت ماموریتی فوق‌العاده برای بررسی سیارک‌های نزدیک زمین بر اساس ماهواره‌های کوچک و انعطاف‌پذیر است».

گنجایش بار مطرح شده در این مورد باید دو برنامه نانویی فرعی داشته باشد، که می‌تواند برای انجام بررسی‌های دقیق درمقصد به کار گرفته شود. پرگولا توضیح می‌دهد که کاندیدای ایده‌آل برای این هدف ۲U CubeSatsخواهد بود (با ابعاد۱۰X20 10X سانتی‌متر)، که برنامه‌های تحقیقاتی بهینه‌شده‌ای هستند که فرصت‌های تحقیقاتی مقرون‌به‌صرفه‌ای را در سال‌های اخیر ایجاد کرده‌اند.

نیازی به پرتابه نیست

علاوه بر این، چون این ماموریت از سمت زمین به سوی کروتن بدون نیاز به هیچ پرتابه‌ای انجام می‌شود، در نتیجه زمان و پیچیدگی سفر کاهش خواهد یافت و این در حالی‌ است که نوع جدیدی از پرتاب نیز ارائه می‌شود. در کل، این سفینه انتظار می‌رود که در حدود ۱۰۰ کیلوگرم وزن داشته باشد و در مدت تقریبی ۳۲۰ روز نیز به کروتن برسد. چنین ماموریت تحقیقاتی به طور بالقوه به هموار کردن مسیرهای بعدی برای ماموریت‌های فورد روباتیکی، بررسی‌ها و کاوش‌های انسانی و یا حتی حفاری در سیارک‌ها کمک خواهد کرد. در حالی‌که این ماموریتِ جالب قطعا پتانسیل عملی شدن را دارد، اما سفر به کروتن ممکن است هنوز کاملا دست یافتنی نباشد.



تاريخ : چهارشنبه ٢٧ شهریور ۱۳٩٢ | ۱۱:٢٩ ‎ق.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()

دانشمندان دانشگاه لیدز موفق به حل یک مسأله 300 ساله با موضوع جهت چرخش مرکز زمین شدند.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، هسته درونی زمین از آهن جامد ساخته شده و در یک جهت رو به شرق می‌چرخد.

این بدین معناست که این هسته سریع‌تر از مابقی سیاره می‌چرخد، در حالی که هسته بیرونی‌تر که عمدتا از آهن ذوب‌شده ساخته شده، با سرعت کندتری به سمت غرب می‌چرخد.

گرچه «ادمون هالی» حرکت رو به غرب میدان ژئومغناطیسی زمین را در سال 1692 نشان داد، این نخستین باری است که دانشمندان توانسته‌اند شیوه چرخیدن هسته درونی را به رفتار هسته بیرونی‌تر مرتبط کنند. سیاره خاکی به دلیل واکنش به میدان ژئومغناطیسی بدین شیوه رفتار می‌کند.

این یافته به دانشمندان در تفسیر دینامیک کره خاکی که منبع میدان مغناطیسی زمین است، کمک می‌کند.

در چند دهه اخیر، زلزله‌نگارهایی که در حال اندازه‌گیری زمین‌لرزه‌های سراسر هسته زمین بوده‌اند، یک ابرچرخش هسته درونی‌تر جامد را در مقایسه با سطح زمین شناسایی کرده‌اند.

به گفته دکتر فیلیپ لیورمور از مدرسه زمین و محیط زیست دانشگاه لیدز، این ارتباط به سادگی از طریق عمل مساوی و مخالف توضیح داده می‌شود.

میدان مغناطیسی موجود هسته درونی‌تر را به سمت شرق تحریک می‌کند و موجب می‌شود که این هسته سریع‌تر از زمین بچرخد و همچنین در هسته بیرونی‌تر مایع موجب چرخش به سمت مخالف می‌شود.

اندازه هسته‌ درونی‌تر آهن جامد به اندازه ماه است و توسط هسته‌ بیرونی‌تر مایع (آلیاژ آهن) احاطه شده و حرکت میدان ژئومغناطیسی را ایجاد می‌کند.

این حقیقت که میدان مغناطیسی داخلی زمین طی بازه زمانه چند دهه‌ای به کندی تغییر می‌کند، به مفهوم آن است که نیروی الکترومغناطیسی مسئول تحریک هسته‌های درونی‌تر و بیرونی‌تر، خود طی زمان تغییر خواهد کرد.

این موضوع می‌تواند توضیح‌دهنده نوساناتی در چرخش عمدتا به سمت شرق هسته درونی‌تر باشد.

یک تحقیق پیشین که مبتنی بر صخره‌های با عمر صدها هزار سال بود، نشان می‌دهد این جهت همواره رو به غرب نبوده است و در تعدادی از بازه‌های زمانی حرکت به سمت شرق ممکن است در سه هزار سال اخیر رخ داده باشد.

چنانچه از دیدگاه مدل جدید به این موضوغ نگریسته شود، این امر نشان می‌دهد که هسته درونی ممکن است چرخش رو به غرب را در چنین بازه‌ای تجربه کرده باشد.

محققان در مطالعه جدید از مدلی از زمین که در ابررایانه Monte Rosa بود، استفاده کردند. این ابررایانه عظیم بخشی از «مرکز ابرمحاسباتی ملی سوئیس» است.

با استفاده از مدل جدید، دانشمندان توانستند هسته زمین را با دقت 100 برابر بهتر از دیگر مدل‌ها شبیه‌سازی کنند.

جزئیات این یافته‌ مهم در مجله Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شد.



تاريخ : چهارشنبه ٢٧ شهریور ۱۳٩٢ | ۱۱:٢٦ ‎ق.ظ | نویسنده : آرین سهرابی | نظرات ()
  • اخبار وب
  • هشیاری